Pickles!

Nie taki znów tłusty czwartek. Ciasto razowe.

2012-02-16T18:20:00.001+01:00

Śnieg sypie niemiłosiernie, a temperatura wróciła na plus, w wyniku czego dzisiejszy spacer upłynął nam przy dźwiękach "chlap chlap" i "plusk plusk". Mokre buty, mokre skarpetki, omijanie ulic z obawy przed szalonymi kierowcami, którzy zdają się odnajdywać przyjemność w ochlapywaniu przechodniów błotem. Ale to nic. Kupiłam dziś za śmieszne pieniądze formę do zapiekania. Spotkałam przynajmniej trzy fantazyjne bałwanki, jeden z nich był wielkim smutnym misiem. Mijałam na targu stragany z pączkami. Z całymi stosami pączków, przez zwykłe, z różą, posypane cukrem pudrem do barokowych, wielkich, przełożonych bitą śmietaną, zwieńczonych kolorowym lukrem, posypanych cukrowymi perełkami albo kandyzowaną skórką pomarańczową. Wśród nich wszystkich moje ulubione, pączki hiszpańskie. Ale Mar postanowiła nie obżerać się dziś pączkami ani faworkami. Tak, kochani, przezornie upiekłam wczoraj lżejszą, zdrowszą i (mam nadzieję) nieco mniej tuczącą alternatywę.

To ciasto, które doskonale sprawdza się w roli awaryjnego, takiego, które można szybko upiec w razie niespodziewanych gości. Jest niesamowicie wilgotne, a dzięki przyprawom aromatyczne. Proste. Zdrowe. I wychodzi zawsze.

Razowe ciasto z dżemem porzeczkowym

175 g mąki pszennej razowej
1 łyżeczka sody
1/2 łyżeczki proszku do pieczenia
1 łyżeczka przyprawy do piernika, lub cynamonu
125 ml mleka (może być też sojowe)
1 duże jajo (u mnie wiejskie)
100 g cukru trzcinowego, nierafinowanego
100 g niskosłodzonego dżemu porzeczkowego (lub rozmrożonych i rozgniecionych widelcem porzeczek lub innych owoców)
75 g masła, rozpuszczonego (można zastąpić oliwą)
opcjonalnie: 50 g gorzkiej czekolady, roztopionej

Piekarnik rozgrzewamy do 180 st. C.

Mąkę mieszamy z sodą, proszkiem i przyprawą. W osobnej misce ucieramy jajko z cukrem, dodajemy mleko i masło, a na końcu dżem, dokładnie miksujemy. Dodajemy suche składniki i starannie łączymy z masą. Przelewamy ciasto do niewielkiej formy wyłożonej papierem do pieczenia. Wierzch można polać czekoladą, która utworzy przyjemnie gorzkawą warstewkę na wierzchu ciasta. Pieczemy ok 35-40 minut, sprawdzając patyczkiem czy ciasto jest gotowe - patyczek może być lekko lepki, bo ciasto jest wilgotne, ale nie powinien być brudny od ciasta. Wyciągamy ciasto i studzimy na kratce.

Przetrzyma 2-3 dni, zawinięte po całkowitym wystygnięciu w folię spożywczą. Smacznego!

Wyniki konkursu Zakochany Wrocław

2012-02-16T10:54:00.000+01:00

Konkurs Zakochany Wrocław rozstrzygnięty :)

W pierwszej kolejności chciałabym podziękować wszystkim, którzy wzięli udział w konkursie. Wasze wyznania były piękne i świadczyły o prawdziwej miłości do naszego cudownego miasta, jednak zwycięzca może być tylko jeden. Z ogromną przyjemnością oznajmiam, że jest nim Łukasz Grześ, którego wizja Wrocławia, jest mi bardzo bliska, choć ja mam Wrocław na co dzień, na szczęście;) Serdecznie gratuluję! Pozostałych mimo wszystko zachęcam do odwiedzenia nie tylko Wrocławia, ale i restauracji Bernard.

Podglądałam...

2012-02-08T15:59:00.000+01:00

Za jakiś czas będę mogła Wam dokładnie opowiedzieć co robiłam w magicznym miejscu, gdzie lody są kminkowe (i pyszne!) a do słodkiego ciasta buraczanego podaje się chrzan. Gdzie atmosfera jest wspaniała, a ludzie otwarci i mili. Z resztą sami możecie mieć okazję tam zawitać i zaprosić drogą Wam osobę na pyszne jedzenie, jeśli tylko nie zapomnieliście o konkursie ;)

Szybkie cynamonowe brownies z sosem toffi

2012-02-05T14:46:00.001+01:00

To jedno z najbardziej esencjonalnych brownies jakie udało mi się zrobić. Wilgotne i prawie wytrawne z lekką cynamonową nutą. Bo jeśli pojawia się niedziela pełna lenistwa, a w dodatku atakuje nas przeziębienie, to czym innym się pocieszać, jeśli nie mocno czekoladowym i superszybkim brownies z bitą śmietaną i sosem toffi? Naprawdę polecam...

Cynamonowe brownies z bitą śmietaną i sosem toffi

200 g gorzkiej czekolady o jak najwyższej zawartości kakao
200 g masła
40 g holenderskiego superciemnego kakao
170 g przesianej mąki (u mnie półtorej filiżanki o ob. 200ml)
1/2 łyżeczki proszku do pieczenia
1 łyżeczka cynamonu
140 g trzcinowego cukru (można zastąpić zwykłym)

200 g śmietanki 30% lub gotowa bita śmietana

sos toffi*:

60 g masła
60 g cukru (najlepiej trzcinowego)
120 g śmietanki 30%
łyżka golden syrup (można zastąpić miodem, melasą lub pominąć)

W rondelku rozpuścić masło z cukrem i syropem, gotujemy niezbyt długo, do leciutkiego zbrązowienia, dodajemy śmietankę, ostrożnie, może pryskać. Dokładnie wymieszać, odstawić do ostygnięcia.

Piekarnik rozgrzewamy do 170 st. C.
W kąpieli wodnej rozpuszczamy połamaną na kawałki czekoladę z masłem, co jakiś czas mieszając. Odstawiamy do ostygnięcia. W dużej misce umieszczamy wszystkie składniki, dodajemy wystudzoną czekoladę z masłem i dokładnie łączymy składniki trzepaczką balonową. Gotową masę przelewamy do formy wyłożonej papierem do pieczenia, u mnie to klasyczna tortownica, ale idealna będzie kwadratowa lub prostokątna forma. Pieczemy 40-45 minut, czas pieczenia zależy od wysokości ciasta w formie. Można sprawdzić patyczkiem, ciasto powinno być jednak lekko mokre. Ostudzić i pokroić na kawałki, podawać lekko ciepłe z bitą śmietaną i sosem toffi. Smacznego!

* sos można lekko posolić, osobiście bardzo lubię to połączenie.

Korzystając z okazji przypominam Wam kochani o trwającym konkursie!

Zakochany Wrocław - KONKURS!

2012-02-03T09:00:00.000+01:00

Mam przyjemność zaprosić Was do pierwszego konkursu na blogu Pickles!, zorganizowanego wspólnie z restauracją BERNARD, która mieści się we wrocławskim Rynku. Pomysł na konkurs zrodził się przy okazji mojej współpracy z Bernardem, ale o tym napiszę kiedy indziej:) Jeśli kochacie Wrocław, dobrą kuchnię i czeskie piwo tak jak ja, to zapraszam tym goręcej:

konkurs ZAKOCHANY WROCŁAW

Konkurs adresowany jest do WSZYSTKICH miłośników Wrocławia (niezależnie od tego czy mieszkają we Wrocławiu, tylko go odwiedzają, czy też nigdy w nim nie byli). Nagrodą w konkursie jest zaproszenie do Bernarda dla dwóch osób [np. na romantyczną kolację - biorąc pod uwagę nadciągające Walentynki;)].

Jedynymi warunkami wzięcia udziału w konkursie są:

- polubienie strony Bernarda na Facebooku (klik)

- polubienie strony bloga Pickles! na Facebooku (klik)

- napisanie kilku słów (w dowolnej formie literackiej;)) o tym, co Waszym zdaniem najbardziej urzeka we Wrocławiu, co sprawia, że tak łatwo się w nim zakochać:)

Wypowiedzi ocenię osobiście i wybiorę tę jedną najciekawszą, a jej autor otrzyma zaproszenie lub hasło upoważniające do skorzystania z menu restauracji Bernard w dowolnie wybranym przez siebie dniu, do końca marca b.r..

Wypowiedzi należy zostawić w komentarzu pod TYM POSTEM lub wysłać na adres pikleandbinokle@o2.pl do dnia 14 lutego b.r. Wynik konkursu zostanie podany 20 lutego na blogu. Dodatkowo zwycięzcę powiadomię drogą elektroniczną (dlatego osoby zostawiające komentarze proszę o podawanie maila).

ZAPRASZAM SERDECZNIE I ŻYCZĘ MIŁEJ ZABAWY!:)

Mar

Łączna wartość zaproszenia wynosi 200 zł.
Zdjęcia i ilustracje wykorzystane w poście pochodzą ze strony http://www.bernard.wroclaw.pl/

Jabłka, rozmaryn i francuski przyjaciel

2012-01-18T19:54:00.000+01:00

Zrobienie tego prostego deseru to dosłownie chwilka. Jeśli macie w lodówce ciasto francuskie i masło, a poza tym kilka jabłek, to już jest dobrze. Idealnie jeśli macie też rozmaryn. Nadaje temu deserowi przyjemny, świeży aromat, właściwie to cały charakter deseru tkwi właśnie w nim. Można go oczywiście zastąpić suszonym, ale to już nie to samo. Smacznego!

Jabłka z rozmarynem pod francuskim ciastem

opakowanie ciasta francuskiego (ok 250 - 300 g)
4-5 dużych jabłek
50 g masła + odrobina do formy
2-3 łyżki cukru (płaskie) + odrobina do posypania
łyżka posiekanych igieł rozmarynu
rozkłócone jajko do posmarowania

Piekarnik rozgrzewamy do 210 st. C.
Jabłka obieramy i kroimy w większą kostkę. Na patelni powoli roztapiamy masło, dodajemy cukier i smażymy, aż delikatnie zbrązowieje, dodajemy jabłka i często (ale ostrożnie) mieszamy, by pokryły się powstałym syropem. Dodajemy rozmaryn, mieszamy i przekładamy do formy wysmarowanej masłem (najlepiej do ceramicznej formy do zapiekania, lub kilku mniejszych kokilek). Wierzch przykrywamy ciastem francuskim, brzegi zawijamy dowolnie, do środka, lub oklejamy brzegi na zewnątrz. Jeśli zostają skrawki ciasta, można wyciąć dekoracyjne wzorki (ja nie miałam tyle czasu;)). Wierzch w kilku miejscach nakłuwamy widelcem, smarujemy jajkiem i oprószamy cukrem. Pieczemy ok 20-30 minut, do zrumienienia ciasta. Najlepiej smakuje na ciepło, polecam z ubitą śmietaną, ale solo też jest pyszne;)

Krem z buraczków i...chipsy?

2012-01-15T18:02:00.002+01:00

Buraki należą do jednych z moich ukochanych warzyw. I uwielbiam je w każdej postaci. Tradycyjny barszcz ukraiński był uwielbianą przeze mnie zupą, od dziecka. A czysty barszcz wigilijny? Mogłam nim popijać WSZYSTKO, łącznie z kanapkami, przez wszystkie dni Świąt, dopóki jeszcze był w garnku. A gdy niedawno moja Lu przekonała się do tartych buraczków jako obiadowego akcentu warzywnego, byłam w siódmym niebie. Połączenie buraków z kozim nabiałem jest bardzo popularne, ale tym razem to było coś co zdecydowanie nie przypadło Lu do gustu. Ona po prostu nie cierpi koziego mleka. Jak wielu ludzi z resztą. Ja należę do tych, których specyficzny smak i zapach kozich serów uzależnia. Ale w mojej zupie nie ma sera. Jest za to kozi jogurt. Żadnego dodatkowego tłuszczu. Warzywa w nieco kwaskowym wydaniu. Krem. I buraczane chipsy. I oczywiście kozi jogurt...

Krem z buraków z kozim jogurtem
oraz chipsy buraczane z octem słodowym

2 duże buraki (używam podłużnej odmiany)
2 niewielkie marchewki
pół średniej wielkości gruszki lub jabłka
1 średniej wielkości ziemniak
1250 ml bulionu warzywnego lub wody
150 ml białego wina
2 gałązki rozmarynu
2 liście laurowe
2 ziarnka ziela angielskiego
1/2 łyżeczki cynamonu (świeżo zmielonego)
2 łyżki soku z cytryny
mały kubeczek jogurtu z koziego mleka

chipsy:

pół podłużnego buraka
sól morska
ocet słodowy
olej do smażenia

Buraki, marchew, ziemniaki i gruszkę lub jabłko myjemy, obieramy i kroimy w niewielką kostkę. Wkładamy do garnka, dodajemy rozmaryn, ziele, liście laurowe i cynamon, zalewamy wodą lub bulionem i gotujemy. Gdy warzywa zaczynają mięknąć dodajemy wino i gotujemy jeszcze, aż buraki będą miękkie. Zakwaszamy sokiem z buraków. Wyławiamy przyprawy i miksujemy zupę (prawdę powiedziawszy zapomniałam o przyprawach i nic strasznego się nie stało, zupa miała wyraźny aromat). Można doprawić solą i/lub cukrem. Zabielamy jogurtem i podajemy z chipsami*:

Wyszorowanego buraka kroimy w cienkie plasterki i smażymy na mocno rozgrzanym oleju (powinno być go tyle, aby plasterki swobodnie pływały, jeśli będą dotykać dna, mogą przywierać). Smażymy kilka minut, wyciągamy łyżką cedzakową i odsączamy na papierowym ręczniku. Solimy i skrapiamy octem słodowym, podajemy do zupy.

*Chipsy można zrobić pieczone: plasterki skrapiamy delikatnie oliwą, posypujemy solą i pieczemy na blasze wyłożonej papierem do pieczenia w mocno rozgrzanym piekarniku kilka minut (ale trzeba uważać, bo łatwo je przypalić).

Smacznego!
A zupkę z przyjemnością dołączam kolejny raz do akcji Ministerstwo Zupy :)

Soczewica, szpinak, roszponka

2012-01-14T09:23:00.000+01:00

Ciężka noc, ciężki dzień. Mam oczy na zapałkach, ale otwierają się od razu gdy patrzę za okno. Śnieżyca. W ciągu pięciu minut skrawek miasta za oknem robi się biały. A potem wychodzi ostre słońce i w pięć kolejnych minut wszystko znika. A potem znów się pojawia...Gdy już zima się zdecyduje, zacznę pewnie gotować więcej zup. Takich jak ta, gęstych, z moimi ukochanymi strączkowymi warzywami, z zieleniną, dużą ilością czosnku...Dzisiejszą, i pewnie wiele następnych, dołączam do świetnej moim zdaniem akcji Marty z Jadłonomii:

Krem z soczewicy, ze szpinakiem i roszponką

200 g żółtej soczewicy
niewielka słodka papryka (użyłam żółtej) - opcja, ale warto
duża cebula, dowolnej maści;) ja użyłam czerwonej
2-3 ząbki czosnku
duża garść liści szpinaku
duża garść roszponki
sól morska
1 litr niskosodowego bulionu (u mnie warzywny)
po łyżce masła i oliwy
szczypta kurkumy
szczypta pieprzu

W garnku o grubym dnie rozgrzewamy masło i oliwę. Cebulę obieramy i kroimy, wrzucamy do garnka i smażymy na niewielkim ogniu ok 10 minut, dodajemy starty czosnek i pokrojoną w kostkę paprykę, po chwili posiekany szpinak i roszponkę. Podsmażamy jeszcze chwilę, często mieszając, po czym zalewamy bulionem i dorzucamy przepłukaną soczewicę. Gotujemy do miękkości, doprawiamy pieprzem i kurkumą i miksujemy na krem (można wcześniej "wyłowić" kilka kawałków zieleniny, aby ożywić wygląd zupy). Smacznego!

* A jeśli macie ochotę na inne zupy z soczewicą, to zapraszam także na:

zupę z zielonej soczewicy z pieczonym czosnkiem i tymiankiem,
zupę z rzodkwi z soczewicą, imbirem i chilli,
pikantną zupę z soczewicy z fasolką mung.

Ciasto daktylowo-różane

2012-01-12T19:36:00.000+01:00

Lubię odkrywać pewne rzeczy na nowo. Przekonywać się do takich, na które wcześniej nawet nie chciałam patrzeć. Odkąd zaczęłam spędzać w kuchni naprawdę sporo czasu, zrozumiałam, że muszę być otwarta na wszystkie smaki. Ale nie wszystko akceptuję, rodzynki w przepisach raczej zastąpię żurawiną, alkoholu prawie nie używam, nie znoszę tortów-przekładańców z kilkoma warstwami słodkich kremów, od których mdli człowieka po pierwszym kęsie. Do tej pory myślałam, że nie lubię także daktyli. Ale w szafce po świętach została paczuszka, którą kupił mój mąż, gdy wydawało mu się, że je zje. Nie zjadł i postanowiłam zaryzykować. I połączyć je z wodą różaną, która od sierpnia stoi w lodówce obok wody z kwiatów pomarańczy.

Latem używałam ich do lodów, sorbetów i orzeźwiających napojów. Albo dodawałam do ciasta naleśnikowego. Potem zapomniałam, że je mam. A gdy znalazłam daktyle, jakoś z miejsca zapragnęłam połączyć je ze smakiem róży. I przyznam, że zaskoczyłam samą siebie, bo połączenie to bardzo mi odpowiada. O dziwo, spodobało się także mojemu mężowi, który raczej nie przepada za słodyczami. Ciasto daktylowo-różane jadł jednak ze smakiem. Wodę różaną można dostać bez problemu, m.in. w sklepach Kuchnie Świata. Kupiłam tam także wodę z kwiatów pomarańczy, obie firmy Chtoura Garden, ok 8 zł za butelkę 250 ml. Jest więc niedroga i naprawdę wydajna, już kilka kropel nadaje potrawom piękny aromat. Wszyscy znamy go przecież dobrze z pączków z różanym nadzieniem;)

Ciasto z daktylami i wodą różaną

200 g mąki pszennej
1 1/2 łyżeczki proszku do pieczenia
szczypta soli
100 g miękkiego masła
80 g drobnego cukru
2 duże jajka
3 łyżki wody różanej
garść daktyli kandyzowanych (ok 10 szt.)
mocny napar ulubionej herbaty (użyłam białej, różanej Liptona)

lukier:

ok 2/3 szklanki cukru pudru
ok 2 łyżeczek wody różanej (ilość należy dopasować, aby otrzymać odpowiednią gęstość)
opcjonalnie: płatki róży do dekoracji

Daktyle pozbawiamy pestek i kroimy na mniejsze kawałki, zalewamy bardzo gorącym naparem i przykrywamy. Odstawiamy. Mąkę mieszamy z solą i proszkiem do pieczenia. Piekarnik rozgrzewamy do 180 st. C.
Napęczniałe daktyle odcedzamy, zostawiając ok 2 łyżek naparu, lekko miksujemy lub rozgniatamy praską albo widelcem.

Masło ucieramy z cukrem na puszystą, białą masę, dodajemy po jednym jajku, każde miksując ok pół minuty, dodajemy wodę różaną oraz papkę daktylową. Dokładnie mieszamy i miksujemy masę z mąką, dodając ją partiami. Gotowe ciasto przekładamy do niewielkiej formy (keksówka, tortownica, jak wolicie) nasmarowanej masłem. Pieczemy ok 45 minut (należy sprawdzić patyczkiem czy jest gotowe). Upieczone studzimy na kratce kuchennej.

Cukier puder ucieramy dokładnie z wodą różaną, jeśli jest zbyt gęsty, rozcieńczamy go stopniowo dodając kropelki wody, jeśli zbyt rzadki dodajemy więcej cukru. Pokrywamy nim wystudzone ciasto. Kroimy na kwadraty, każdy dekorujemy płatkiem róży (jeśli zamierzamy płatki owe zjeść, musi to być róża niepryskana, taka z kwiaciarni nie nadaje się do jedzenia!). Smacznego!:)

Porządna porcja szpinaku

2012-01-09T19:27:00.002+01:00

Jako mała dziewczynka uwielbiałam nocować u babci, która mieszkała w starej kamienicy, niedaleko Dworca Głównego. Pamiętam wiosenne ciepłe wieczory, kiedy przez otwarte okno wpadały odgłosy miasta, tramwajów i stłumione pociąg osobowy do Kalisza odjedzie z toru pierwszego... Uwielbiałam spać pod chłodną, wywietrzoną pierzyną, oglądać z babcią jej ulubione filmy, które określała zawsze jako "ładne", choć ciężko mi było uwierzyć że westerny mogą być ładne. Uwielbiałam z nią tańczyć, do Madonny albo Tiny Turner. A rano czekała na mnie gorąca, przepyszna jajecznica na pomidorach. Gdy robię ją sama, nigdy nie smakuje tak jak wtedy, gdy w rześki poranek babcia otwierała szeroko okno i w jednym z nich paliła papierosa. Babcia była moim guru jeśli idzie o kuchnię. Nigdy nie zapomnę smaku jej kopytek. To ona nauczyła mnie je robić. Nie zapomnę jej przepracowanych dłoni, białych od mąki, jej uśmiechu i dobroci. Zawsze w styczniu najmocniej ją wspominam, bo to właśnie w styczniu jej zabrakło. I zawsze największą ochotę na kopytka mam w styczniu...

Szpinakowe kopytka z fetą i z masłem czosnkowym
ok 4 porcje

ok 500 g ziemniaków
trzy garście świeżego szpinaku + więcej do podania
ok 100 g sera feta
jajko
mąka pszenna (ilość zależy od wilgotności ziemniaków, należy sypać ją stopniowo)
sól

masło czosnkowe:
na podstawie tego przepisu, z moimi zmianami

80 g masła
2-4 łyżki oliwy
3 spore ząbki czosnku
sól
suszone zioła (użyłam bazylii i oregano)

Ziemniaki szorujemy i gotujemy w mundurkach w nieosolonej wodzie. W między czasie można przygotować masło: na patelni lub w rondelku rozpuszczamy masło z oliwą (na bardzo małym ogniu), gdy na powierzchni pojawi się pianka ściągamy ją dokładnie wypukłą stroną łyżki, wrzucamy czosnek, obrany i starty na drobnej tarce, gdy zaczyna delikatnie się smażyć zostawiamy na 1-2 minuty, co jakiś czas mieszając. Zdejmujemy z ognia, dodajemy dwie szczypty soli i zioła wg uznania. Przelewamy masełko do małego naczynia i schładzamy w lodówce, aż stężeje.

Szpinak myjemy na durszlaku i parzymy wrzątkiem, żeby "siadł", starannie odciskamy i siekamy drobno.

Ugotowane ziemniaki (należy uważać, aby ich nie rozgotować, miękkość sprawdzamy widelcem) odcedzamy, osuszamy i zostawiamy do całkowitego wystygnięcia (najlepiej wystawić je za okno;)). Obieramy i przeciskamy przez praskę. Dodajemy ser, jajko, posiekany szpinak, sól (ale ostrożnie, ze względu na fetę) i stopniowo mąkę, wyrabiając elastyczne, nieklejące się ciasto. Odrywamy po kawałku i na omączonym blacie toczymy długi wałek, lekko go spłaszczamy dłonią i kroimy nożem na ok 2 cm kawałki. Każdą kluskę można lekko nacisnąć widelcem, by utworzyć wzorek, ale nie jest to konieczne:) Kopytka wrzucamy partiami do gotującej się wody, z odrobiną oleju i soli. Gdy wypłyną na powierzchnię można wyciągać (ale nie zaszkodzi sprawdzić jednego, czy jest już dobry) łyżką cedzakową i od razu podawać, na garści liści świeżego szpinaku, i rzecz jasna z czosnkowym masłem. Smacznego!

Żegnaj Stary!

2011-12-31T18:47:00.000+01:00

Serniczki, limonki i życzenia

2011-12-22T19:12:00.001+01:00

Przepis na te cudowne serniczki znalazłam już dawno w książce, którą kupiłam w ciuchlandzie za 4 złote:) To mała, ale nie za chuda książeczka wydawnictwa Murdoch Books, pod tytułem Steam it. Jak wskazuje nazwa zawiera przepisy na wspaniałe dania (podzielone na przystawki, dania główne i niesamowite desery) przyrządzane na parze. Z tymi serniczkami czekałam do Świąt, bo za spód mają jakże świąteczne gingersnaps. Korzenny aromat ciastek doskonale współgra ze smakiem limonek, a całkiem spora ilość śmietanki sprawia, że serniczki są kremowe, puszyste (mimo tego, że opadają) i po prostu pyszne.

Serniczki limonkowe na gingersnaps
z książki Steam it, wyd. Murdoch Books 2006

6 gingersnaps (lub innych okrągłych korzennych ciastek)
300 ml śmietanki (30-36%)
250 g kremowego twarogu (użyłam President)
2 jajka
80 g drobnego cukru lub cukru pudru (użyłam drobnego trzcinowego)
skórka z 1 limonki
4 łyżki soku z limonki (z połowy)

Piekarnik rozgrzewamy do 170 st. C. (w przepisie jest 160, ale piekły się opornie więc zwiększyłam temperaturę). Na dno sześciu ramekinów kładziemy po ciastku, odstawiamy. W misce miksujemy ser z cukrem, skórką i sokiem z limonki, a następnie z pojedynczo wbijanymi jajkami. Śmietankę ubijamy i dodajemy do masy, miksujemy tylko chwilę, do połączenia składników. Masę rozlewamy równymi porcjami do ramekinów. Foremki umieszczamy w jednej większej (np w dużej wysokiej blasze), napełniamy wodą do 2/3 wysokości ramekinów i wstawiamy ostrożnie do piekarnika. Pieczemy przez 50-60 minut, lub do momentu, aż wierzch delikatnie będzie się rumienił. Wyciągamy foremki z wody i zostawiamy do całkowitego wystygnięcia.

Nie zaleca się schładzania serniczków w lodówce, gdyż wówczas ciasta na spodzie stracą zupełnie chrupkość, jeśli jednak nie chcemy ich serwować od razu, lecz kolejnego dnia, przykrywamy wierzch folią spożywczą, a przed podaniem wyciągamy z lodówki odpowiednio wcześniej by uzyskały temp. pokojową. Smacznego!

Kochani!

To już ostatni mój wpis przed Świętami, w Wigilię wyjeżdżamy do rodziców, więc w tym roku omijają mnie wielkie przygotowania, a moje zadania ograniczają się do wypieku piernikowych brownies i kilku chlebów.

Chciałabym Wam z całego serca życzyć Świąt spokojnych, takich bez pompy, bez stresu i pośpiechu, za to z najbliższymi. Zatrzymajmy się na chwilę, nacieszmy rodziną, przyjaciółmi, poświęćmy im czas, którego tak często nam brakuje. Życzę też sobie i Wam więcej refleksji nad naszymi relacjami, może na świątecznej liście gości albo wśród noworocznych postanowień warto uwzględnić odwiedziny, które ciągle przekładamy, odwiedziny kogoś, kto być może cały czas czeka.

No i oczywiście niech te Święta będą tak smaczne jak tylko mogą być;)

Korzenny krem herbatnikowy

2011-12-20T19:34:00.003+01:00

Zaczęło się od przeglądania oferty pewnego sklepu internetowego. Gdy zobaczyłam słoiczek z opisem krem herbatnikowy z miejsca uwierzyłam, że to coś wyjątkowo smakowitego. Natychmiast zapragnęłam stworzyć coś takiego we własnej kuchni, a szukając przepisu (nie znalazłam go) natknęłam się na wpis u D. Lebovitza, który określał speculoos cream jako coś wyjątkowego, co smakuje niesamowicie zarówno na świeżej bagietce, jak i wyjadane łyżeczką prosto ze słoika. Speculoos to rodzaj korzennych, świątecznych ciastek, to dzięki nim krem ma bogaty aromat i ostro-słodki smak. Nic dziwnego, że miałam wielką ochotę na choćby namiastkę takiego kremu. Nie jestem jakoś specjalnie zasadnicza w kwestii zdrowego żywienia, ale było dla mnie naturalne, że domowy krem herbatnikowy, nawet jeśli smakiem odbiega od oryginału, jest lepszy niż ten z dodatkiem utwardzanych tłuszczów roślinnych i innych podejrzanych składników. Mój przepis jest prosty, ale odwdzięcza się superpysznym efektem. Polecam gorąco, do pieczywa, naleśników, ciast i deserów, i do czegokolwiek Wam się zamarzy.

Korzenny krem herbatnikowy

200 g korzennych herbatników (ja użyłam swoich gingersnaps)

60 g masła (bardzo miękkiego)

2 pełne łyżki miodu

Herbatniki kruszymy i miksujemy bardzo dokładnie z resztą składników, jeśli masa wydaje się zbyt sucha lub zbyt gęsta można dodać łyżkę stopionego masła lub neutralnego w smaku oleju. Przekładamy do słoiczka i przechowujemy w suchym i ciemnym miejscu do 3-4 dni. Jeśli chcemy przechować krem dłużej można schować go w lodówce, ale wówczas bardzo tężeje i przed użyciem należy go ogrzać. Smacznego!

A już niebawem, w ostatnim przed Świętami wpisie, dowiecie się do czego jeszcze można wykorzystać gingersnaps:)

Korzenne, ostre i chrupiące...

2011-12-19T20:16:00.000+01:00

Już wiadomo, że Święta nie będą białe. Momentami mam wrażenie, że zima obraziła się na nas, gdy ochoczo wypędzaliśmy ją czekając na szybsze nadejście wiosny. Mam nadzieję, że jej przejdzie i chociaż troszkę pomaluje Wrocław na biało. Tymczasem mimo braku śniegu i mrozu, w mojej kuchni rozgrzewające zupy, imbir i korzenne aromaty.

Gingersnaps są dla mnie wspaniałą alternatywą dla tradycyjnych świątecznych ciastek i pierniczków. Może nie mają fantazyjnych kształtów gwiazdek i choinek, ale pod innymi względami są idealne. Chrupiące, z cukrową popękaną skorupką (u mnie tylko cukrową;)). Ostre w smaku dzięki dodatku pieprzu i świeżego, tartego imbiru. Są idealną bazą do sernikowego spodu lub kremu speculoos (na ten temat więcej napiszę jutro;)) I w sam raz na Święta, bo można przygotować je odpowiednio wcześniej (zamknięte w szczelnym pojemniku można trzymać do 4 dni). A formowanie brązowych słodkich kulek i obtaczanie ich w skrzących drobinkach cukru naprawdę odpręża. Wspaniałe zajęcie dla całej rodziny.

Gingersnaps

Martha Stewart, Baking Handbook

2 szklanki mąki pszennej

2 łyżeczki sody

3/4 łyżeczki cynamonu

1/4 łyżeczki mielonych goździków

1/4 łyżeczki świeżo mielonego pieprzu

1/2 łyżeczki soli

180 g masła o temp. pokojowej

1 1/4 szklanki ciemnego cukru trzcinowego (użyłam dark muscovado, ilość zmniejszyłam do niepełnej szkl.)

1/4 szklanki melasy (u mnie czarna, trzcinowa)

1 1/2 łyżki drobno tartego świeżego imbiru

1 duże jajo

1/4 szklanki drobnego cukru (u mnie trzcinowy)

W misce mieszamy mąkę z sodą, solą, cynamonem, goździkami i pieprzem. Odkładamy. W osobnym wysokim naczyniu (lub misce miksera) ucieramy mikserem masło, ciemny cukier, melasę i imbir na średnich obrotach, aż uzyskamy jasną puszystą masę (ok 2-3 min.). Wbijamy jajko i ucieramy jeszcze minutę. Następnie zmniejszamy obroty do minimum, dodajemy suche składniki i miksujemy tylko do połączenia (ciasto może wydawać się zbyt rzadkie by z niego formować, ale spokojnie: po schłodzeniu stwardnieje, więc powstrzymajcie się przed dodawaniem więcej mąki). Zakrywamy naczynie folią i wstawiamy do lodówki na minimum godzinę (można na całą noc).

Piekarnik rozgrzewamy do 180 st.C. Dużą blachę wykładamy papierem (w przepisie są to dwie blachy, mi wyszły trzy). Schłodzone ciasto odrywamy po kawałku i formujemy niewielkie (2,5 cm) kulki, jednakowej wielkości. Każdą obtaczamy w drobnym cukrze i układamy na blasze, zachowując odstępy (ok 4-5 cm). Z podanych proporcji wychodzi ok 60 ciasteczek. Pieczemy ok 15 do 18 minut, ciastka przekładamy do wystygnięcia na kuchenną kratkę. Smacznego!

Mar jest zła, a ciasto jest dobre, nawet bardzo;)

2011-12-04T18:11:00.000+01:00

We wczorajszym poście skłamałam, i to dwa razy! Po pierwsze ciasto, owszem, jest wieczorem, ale dzień później, za co Was najmocniej przepraszam, ale proza życia (oraz przeklęte światło, a raczej jego brak w wyniku pochmurnego nieba i uporczywego deszczu) pokrzyżowała mi plany. W tym miejscu pragnę Was także przeprosić za zdjęcia, robione w sztucznym świetle moim starym i nie za dobrym aparatem są niezbyt ładne, ale stwierdziłam, że lepsze takie niż żadne;) Po drugie, powiedziałam, że będzie piernik. Ale to nie jest piernik, użycie tej nazwy w tym wypadku to nadużycie, ponieważ sposób wykonania i skład tego wypieku odbiega dalece od oryginalnego piernika (mówię rzecz jasna o pierniku z nieprzyzwoitą ilością miodu, który mięknie z czasem i urzeka paletą korzennych aromatów). Mój "piernik" to tylko superszybkie ciasto o smaku piernika, ale ma swoje plusy. Przede wszystkim robi się je ekspresowo i poradzi z nim sobie każdy, nawet bez najmniejszego doświadczenia w pieczeniu. Zawsze wychodzi i jest bardzo miękkie i wilgotne (to wilgotność typowa dla ciast z dodatkiem np.dyni, cukinii czy bananów, w tym wypadku dodatkiem jest dżem lub powidła), więc można się nim cieszyć już od chwili gdy tylko wystygnie na tyle, by skusić się na kawałeczek. Moja Lu skusiła się bardzo szybko i gdy posmarowane polewą ciasto zostawiłam na chwilę samo w kuchni, po powrocie udekorowane było śladami małych paluszków;) Druga zaleta to smak, przypominający aromatycznego murzynka z piernikową nutą. Naprawdę polecam, zwłaszcza zabieganym;)

Ekspresowe ciasto piernikowe

z melasą i kakao

340 g mąki pszennej (można użyć razowej, ja użyłam zwykłej)

2 pełne łyżki przyprawy do piernika *

3 łyżki holenderskiego kakao

1,5 łyżeczki proszku do pieczenia

1,5 łyżeczki sody oczyszczonej

szczypta soli

250 ml mleka

1/2 szklanki oliwy

1/3 szklanki melasy **

2/3 szklanki cukru dark muscovado (nie ubitego)

2/3 szklanki ciemnego dżemu lub powideł (śliwkowe, porzeczkowe lub jagodowe)

2 duże jaja

polewa:

150 g białej czekolady

opcjonalnie: łyżka wody z kwiatów pomarańczy (można także użyć soku pomarańczowego)

2 łyżki masła

2 łyżki mleka ***

oraz: łyżka jasnego cukru trzcinowego wymieszana z płaską łyżeczką cynamonu

Piekarnik rozgrzewamy do 180 st. C. Tortownicę smarujemy masłem i oprószamy mąką (najlepiej razową lub krupczatką). Suche składniki (6 pierwszych na liście) mieszamy w osobnym naczyniu i odkładamy. Mleko z cukrem, melasą, oliwą, dżemem oraz jajkami mieszamy za pomocą trzepaczki balonowej. Dodajemy suche składniki i dokładnie łączymy. Wylewamy ciasto do przygotowanej formy i pieczemy ok 50-60 minut (najlepiej wbić patyczek, jeśli po wyciągnięciu nie klei się, ciasto jest gotowe). Studzimy kilka minut w formie, następnie odpinamy tortownicę i studzimy całkowicie na kratce kuchennej.

Przygotowujemy polewę: Wstawiamy na ogień garnek z wodą, a na nim umieszczamy miskę, tak by jej dno nie dotykało wody. Do miski wrzucamy połamaną czekoladę, masło, mleko oraz wodę pomarańczową i rozpuszczamy co jakiś czas mieszając. Gdy polewa jest gładka i błyszcząca wylewamy ją na ostudzone ciasto i szpachelką lub dużym nożem rozsmarowujemy na wierzchu. Posypujemy cynamonowym cukrem i zostawiamy na min. 15 minut. Smacznego!

* przyprawę do piernika można zrobić samemu mieszając: łyżkę cukru trzcinowego, 2 łyżki mielonego cynamonu, łyżkę mielonych goździków, pół łyżki imbiru w proszku, po pół łyżeczki mielonego ziela ang. i pieprzu czarnego, po ćwierć łyżeczki mielonych kardamonu i gałki muszkatołowej - takiej przyprawy używam także do grzańca.

** melasę najlepiej odmierzać w szklance, w której wcześniej była oliwa, wtedy nie przyklei się do jej ścianek

*** jeśli zdarzy się, że polewa zbyt mocno zgęstnieje i pojawią się grudki, dodaj jeszcze trochę mleka i masła i energicznie wymieszaj trzepaczką.

Niebawem (i przeprosiny)

2011-12-03T12:13:00.000+01:00

Musicie wybaczyć mi to, że znów zaniedbuję bloga przed Świętami. I to niestety nie z powodów świątecznych, nad czym ubolewam. Mam jednak ogromną nadzieję, że zdążę opublikować wszystkie przepisy jakie zaplanowałam na grudzień. Jeśli wszystko pójdzie po mojej myśli, będzie pysznie i interesująco. Tymczasem zachęcam Was do zaglądania tu dziś wieczorem, zamierzam podzielić się z Wami przepisem na superekspresowy piernik dla zabieganych:) Pozdrawiam Was ciepło!

Razowe ciasto z orzechami i lemon curd

2011-11-20T12:06:00.001+01:00

Ciasto, które powstało wczoraj wieczorem z nagłej potrzeby słodkiego. Chociaż zbyt słodkie nie wyszło, a kwaskowa polewa sprawiła, że nawet mój miły, który za słodkościami nie przepada, skusił się na kawałek i nie żałował:) Chyba pierwszy raz nie miałam w domu innej mąki niż razowa i dlatego obawiałam się trochę czy wyjdzie (na ogół mieszam obie mąki, zwykłą i razową). Wyszło. I z pewnością będzie jeszcze nie raz gościło w naszym domu, bo polubiliśmy je za cytrynową polewę i chrupiące orzechy w każdym kęsie. A Wy? Macie takie przepisy, które powstały w kilka minut i zostały z Wami do dziś?

Razowe ciasto orzechowe z polewą cytrynową i czekoladą

1i 1/2szklanki mąki pszennej razowej (lub mieszanka ze zwykłą w dowolnych proporcjach)

szczypta soli

1 i 1/2 łyżeczki proszku do pieczenia

2 jajka

100 g masła (rozpuszczonego)

1/2 szklanki cukru

170 ml mleka

2 łyżeczki ekstraktu waniliowego

garść orzechów grubo posiekanych (u mnie włoskie)

polewa:

2 łyżki lemon curd

4-6 łyżek śmietany 18%

dodatkowo:

ok 50 g dowolnej czekolady, posiekanej (u mnie truflowa)

Piekarnik rozgrzewamy do 180 st. C.
Mąkę mieszamy z solą i proszkiem do pieczenia oraz orzechami. Mleko mieszamy z jajami, cukrem, rozpuszczonym masłem i wanilią. Łączymy mokre i suche składniki, trzepaczką balonową dokładnie mieszając, ale niezbyt długo. Masę wylewamy do formy wyłożonej papierem (mała keksówka lub niewielka prostokątna blaszka).

Wierzch polewamy równomiernie polewą (jej składniki należy bardzo dokładnie wymieszać) i posypujemy czekoladą. Pieczemy ok 40-45 minut (należy wbić patyczek i sprawdzić czy ciasto jest upieczone). Kroimy po wystudzeniu. Smacznego!

Jutro...

2011-11-19T21:55:00.001+01:00

Dziś wieczorem powstało eksperymentalne ciasto, w pełni razowe, mocno orzechowe, z cytrynową polewą i czekoladą. Zjadłam kawałeczek, jeszcze gorący i już wiem, że będzie pyszne;) Zapraszam jutro:) Miłego wieczoru!

.

Zielony kubek

2011-11-16T15:21:00.001+01:00

Tak naprawdę kubek jest szary;) Ale jego zawartość jest zielona. I pyszna. Rozweselająca. Jeden taki kubek w ciągu zabieganego, chłodnego dnia może postawić na nogi i przywrócić do życia. My dzisiaj z Lu, w ciepłych swetrach lenimy się i wyskrobujemy łyżkami resztki zupy z kubeczków. Bo za oknem szaro, zimno i nic nie zachęca nas do wyruszenia z domu. Rozważymy to przy dokładce;)

Krem z selera naciowego i brokuła

z grzankami serowymi i czosnkowym jogurtem

1 niewielki brokuł

kilka łodyg selera naciowego + listki

1 niewielki por

3 łyżki oliwy z oliwek

2 ząbki czosnku

2/3 kostki bulionowej warzywnej (najlepiej eko)

suszone zioła prowansalskie

ok 200 ml mleka

kromka pieczywa tostowego

2 łyżki tartego sera gruyère

mały kubeczek jogurtu naturalnego

szczypiorek

Brokuł, seler i por myjemy, kroimy. W garnku o grubym dnie rozgrzewamy oliwę, podsmażamy por z pokruszoną kostką. Dodajemy seler i brokuł, zalewamy mlekiem i gotujemy pod przykryciem, aż warzywa zmiękną.

Jogurt mieszamy z jednym, startym ząbkiem czosnku i ziołami prowansalskimi (ilość wedle gustu, łyżeczka wystarczy). Odstawiamy.

Warzywa ugotowane w mleku miksujemy. Chleb kroimy w kostkę, podsmażamy na suchej patelni, pod koniec posypując łyżką sera. Drugą łyżkę sera mieszamy z zupą. Gorącą zupę podajemy z grzankami, jogurtem czosnkowym, posiekanymi listkami selera i szczypiorkiem. Smacznego!

Pierogi, ravioli, czy jak kto sobie woli

2011-11-13T16:26:00.001+01:00

Kiedy moja ulubiona sąsiadka, Pani G. przyniosła nam kolejną porcję wiejskiego sera, który był świeży, delikatny i pyszny, pomyślałam o pierogach. O takich pierogach, w których mogę wykorzystać zalegające w lodówce pesto. Pierogi ze szpinakiem należą do jednych z moich ulubionych, robiłam i jadłam już wiele ich wersji, ale dzisiejsza wyjątkowo mi smakuje. Gdzieś tam w tle czuć bazylię z pesto i masło pomidorowe, z którym podałam pierogi doskonale z nią współgra. Naprawdę Wam polecam tę wersję.

Pierogi z pesto, szpinakiem i masłem pomidorowym

ciasto na pierogi (z mniej więcej dwóch szklanek mąki - przepisu nie podaję, każdy ma ulubiony, jak kiedyś opracuję proporcje, to podam swój;))
200 g delikatnego białego sera (doskonale nadaje się ricotta)
500 g liści świeżego szpinaku
3 łyżki pesto genovese
ząbek czosnku (duży)
sól
oliwa
masło pomidorowe z przepisu powyżej

Na odrobinie oliwy dusimy niedbale posiekany szpinak, przez kilka minut, aż "siądzie" i ściemnieje. Przekładamy do naczynia, dodajemy czosnek przeciśnięty przez praskę i sporą szczyptę soli. Zostawiamy do wystygnięcia. Ser kruszmy, mieszamy z pesto (i podziwiamy wiosenną zieleń, która się wówczas tworzy;) oraz wystudzonym szpinakiem. Gotową masę można schłodzić.

Ciasto wałkujemy cienko na podsypanej mąką stolnicy i wykrawamy krążki szklanką lub kroimy nożem na kwadraciki. Nakładamy po łyżeczce (nakładam kopiastą) farszu i zlepiamy. Gotujemy pierożki w osolonej wrzącej wodzie (dodaję odrobinę oliwy do wody). Podajemy z pomidorowym masłem. Smacznego!

O czasie i o szarlotce

2011-11-08T16:16:00.000+01:00

Ostatnie dni były niepodobne do żadnych innych, mam dużo mniej czasu i dużo więcej rzeczy do zrobienia. Powtarzam sobie, że każdy ma tyle samo czasu i są ludzie, którzy zdają się nie zauważać jego upływu. Jakby dla nich stał w miejscu albo przynajmniej wyjątkowo łaskawie traktował. Ale to umiejętność tych ludzi. Dar do zatrzymywania się w chwilach wartych zatrzymania. Zdolność odróżnienia: co warte jest zachodu, a co jest tylko stratą czasu. Zorganizowanie. Albo, wręcz przeciwnie, dawanie się ponosić chwili. Nie planowanie. Spontaniczność? Jaki jest Wasz klucz? Co robicie, by nie stracić cennej chwili i jednocześnie zaoszczędzić jak najwięcej czasu. Mam teraz w głowie słowa pewnej piosenki: są chwile, dla których warto zatrzymać, co dobre w nas; bo są chwile, dla których warto wykradać czasowi czas...Nucę tę piosenkę wykradając porankowi czas na szybką szarlotkę. Sypaną. Z jeszcze gorącym kawałkiem, który rozsypuje się pod łyżeczką, siadam i marnuję w zamyśleniu pięć minut. A może zyskuję? :)

Sypana szarlotka razowa z żurawiną

1 szklanka mąki pszennej razowej
1 szklanka kaszki manny
1/2 szklanki jasnego cukru trzcinowego
łyżeczka proszku do pieczenia
łyżeczka cynamonu
1 kg tartych jabłek (ja użyłam dużego słoika prażonych jabłek)
60 g suszonej żurawiny (można użyć też świeżej!)
ok 60 g zimnego masła
cukier puder do posypania

Piekarnik rozgrzewamy do 190 st. C. Niewielką formę (użyłam prostokątnej blaszki) smarujemy dokładnie masłem. Mąkę, kaszkę, cukier, proszek i cynamon mieszamy. Jedną trzecią sypiemy równomiernie na dno formy, nakładamy połowę jabłek, przysypujemy znów jedną trzecią suchej mieszanki. Układamy warstwę jabłek, a na nich żurawinę. Wierzch posypujemy pozostałą częścią mąki. Masło kroimy w cienkie plasterki i przykrywamy nimi wierzch ciasta. Wstawiamy do piekarnika na 50 minut. Po wyciągnięciu studzimy (szarlotkę najlepiej kroi się gdy całkiem wystygnie, w przeciwnym razie będzie się rozpadać, ale z drugiej strony najlepiej smakuje lekko ciepła:)). Posypujemy cukrem pudrem (u mnie puder trzcinowy wymieszany z cynamonem). Smacznego!

Moje comfort food - makaron i grzyby

2011-10-28T21:21:00.002+02:00

Wracamy do domu po jesiennym spacerze. Mogłam znów cieszyć się swobodnym wędrowaniem po wrocławskich uliczkach, Rynku, parkach i alejach. Przez ostatnie dwa tygodnie miałam problem ze stopą i byłam uziemiona, każde wyjście kończyło się bólem i wściekłością, że taka piękna jesień przecieka mi między palcami. Ale już po wszystkim:) I chociaż nie powinnam przeciążać stopy, dziś nie mogłam nacieszyć się spacerowaniem i podziwianiem ciepłych barw, jakie nabrał Wrocław w ciągu tego czasu. Z resztą, miałam specjalne zadanie, starałam się zrobić kolorowe zdjęcia dla kogoś wyjątkowego, kto zaprosił mnie do swojego blogu. Efekt możecie obejrzeć w moim gościnnym poście u Schokolade. To było bardzo miłe doświadczenie (dziękuję raz jeszcze Iwonko). Miło było też zjeść porcję gorącego makaronu z moimi ulubionymi dodatkami po powrocie do domu. Odpocząć w ciepłym dresie i skarpetkach, rozpuścić włosy, usiąść wygodnie w fotelu i jeść z miseczki na kolanach oglądając z Lu kreskówkę. Proste danie, które wypełnia brzuszek ciepłem i zadowoleniem;)

Razowy makaron z boczniakiem, cukinią i bryndzą

ok 130 g makaronu razowego (użyłam żytniego)
średnia cukinia
250 g boczniaków
3 niewielkie cebule (użyłam dymki oraz grubej jasnej części szczypioru)
120 g kremowej bryndzy
łyżka masła
2 łyżki oliwy
pół pęczka natki pietruszki
pół pęczka szczypiorku
sól
świeżo mielony pieprz ( u mnie kolorowy)

Makaron gotujemy w osolonej wodzie wg czasu podanego na opakowaniu. Na dużej patelni rozgrzewamy masło i oliwę. Wrzucamy posiekaną w piórka cebulę, lekko solimy. Boczniaka kroimy w paski, gdy cebulka zmięknie, dorzucamy i smażymy, mieszając co jakiś czas przez ok 5-7 minut. Dodajemy cukinię pokrojoną w cienkie paski, smażymy jeszcze chwilę, cukinia powinna zmięknąć ale też pozostać jędrna.

Odcedzony makaron mieszamy z warzywami i boczniakiem, doprawiamy solą i pieprzem. Dodajemy posiekaną pietruszkę i szczypior oraz porcje bryndzy nakładane małą łyżeczką lub rwane palcami. Można wymieszać, by serek się rozpuścił w daniu. Smacznego!:)

Hummus, domowy vs sklepowy

2011-10-27T14:39:00.001+02:00

Mimo tytułu posta, nie będzie to walka. Tylko porównanie. Jakiś czas temu dostałam do degustacji gotowy hummus marki Whomus?. Degustowałam go z ogromną przyjemnością, bo jestem wielką miłośniczką past wszelakich, a hummus zajmuje na tej liście czołowe miejsce. Odebrałam dwa opakowania hummusu, jeden klasyczny, drugi z dodatkiem pieczonego bakłażana. Od razu otworzyłam oba. I spróbowałam. Mnie osobiście bardziej smakował ten z bakłażanem, był bardziej kwaskowy, chociaż oba są zdecydowanie bardziej kwaśne od tych, które robię w domu. I dla mnie jest to plus (mój mąż z kolei nie zasmakował w tym hummusie). Drugim plusem jest oczywiście wygoda i to, że można szybko ujarzmić nieodpartą chęć na hummus, lub po prostu uraczyć nim niespodziewanych gości, podając go do chleba, krakersów itd. Również dlatego są świetną propozycją na domowe party. A jeśli rozrzedzimy go np. jogurtem otrzymamy pyszny, kwaskowy sos do warzyw lub warzywnych (albo rybnych) kotletów.

Whomus? można kupić w delikatesach, np. w Almie, w Piotrze i Pawle lub Kuchniach Świata.
Muszę teraz sprawiedliwie ujawnić także minus Whomusu - cena. Jak dla mnie za wysoka, ponieważ za 180 g produktu trzeba zapłacić około 13 zł. Mam nadzieję, że to wkrótce się zmieni, bo osobiście bardzo go polubiłam, ale...

Nic jednak nie zastąpi domowego hummusu:) Z którym można eksperymentować na miliony sposobów, za niewielkie pieniądze zrobić sporą ilość pasty (ja zamrażam hummus w plastikowych pojemniczkach i odmrażam gdy jest potrzebny). Ponieważ cały czas jestem pod urokiem dyni, tym razem zrobiłam taki z dodatkiem pieczonej dyni właśnie. Jest słodkawy i gęsty, zupełnie inny od sklepowego, ale z pewnością bardzo smaczny. Taka wersja odpowiada także mojej Lu (pewnie ze względu na słodycz dyni), która od jakiegoś czasu zupełnie ignorowała walory smakowe tradycyjnego hummusu. Dlatego róbmy swój ulubiony hummus samodzielnie, ale nie zapominajmy też o smakowitej alternatywie na sklepowych półkach;)

Hummus z pieczoną dynią i szałwią

1 puszka ciecierzycy w zalewie (400 g)
500 g dyni, obranej i pokrojonej w kawałki
garść posiekanej świeżej szałwii
oliwa z oliwek
2 łyżki tahini
łyżka jogurtu naturalnego (opcja)
sok z połowy cytryny
sól

Dynię skrapiamy oliwą i posypujemy odrobiną szałwii, pieczemy w 200 st. C. do miękkości. Ciecierzycę odsączamy z zalewy (nie trzeba tego robić bardzo dokładnie), miksujemy razem z dynią. Dodajemy tahini, sok z cytryny, kilka łyżek oliwy i solimy do smaku. Dokładnie mieszamy, gotowy hummus przechowujemy w lodówce do kilku dni (wierzch dodatkowo można skropić oliwą, by nie obsychał lub zakryć folią). Podajemy w ulubiony sposób, np. do pieczywa lub do zup. Smacznego!

Pigwa feat. lemon curd, czyli hit drożdżowy

2011-10-26T19:54:00.000+02:00

O pigwę nietrudno. Sprzedają ją na allegro, a czasem oddają za darmo na innych portalach. Może sami macie ją w ogrodzie, albo mają ją Wasi sąsiedzi lub bliscy. Ja swoje dostałam od wujka, na jego działce rosły sobie zapomniane, w tamtym roku się spóźniłam, w tym udało się kilka dostać. Miałam wielką ochotę na ciasto drożdżowe z pigwową marmoladą. Bo wieki całe nie jadłam pigwy. I drożdżówki też;) Bardzo lubię ten przepis na ciasto, kiedyś gdzieś go wyszperałam i zapisałam ze swoimi zmianami. Dzisiaj znów go zmieniłam, ponieważ nie miałam golden syrup, użyłam czarnej melasy i ciasto po upieczeniu miało piękny bursztynowy kolor. Więc będzie to zmiana na stałe. A pomysł na kruszonkę znalazłam kiedyś u Liski i często jej używam, zmieniając tylko rodzaj orzechów albo ciastek. Zamiast klasycznego ciasta zrobiłam zawijaniec z marmoladą z pigwy i lemon curd, które zalegało w lodówce. Efekt mnie powalił, to najlepsza drożdżówka jaką kiedykolwiek jadłam, będę do niej często wracać. Wam również polecam. Zatem po kolei:

Marmolada z pigwy
składniki na 1 słoiczek

1 kg pigwy (u mnie były to 3 duże owoce)
1/2 szklanki trzcinowego cukru
2 łyżeczki ekstraktu waniliowego
1 szklanka wody

Pigwę myjemy, obieramy i ścieramy na tarce, wrzucamy na dużą patelnię razem z cukrem i wodą i dusimy, aż pigwa pod naciskiem łyżki będzie się rozpadać, a woda wyparuje. Dodajemy ekstrakt i smażymy jeszcze kilka minut, dokładnie mieszając. Przekładamy do wyparzonego słoiczka. Studzimy i chowamy do lodówki (jeśli nie zamierzamy zużyć marmolady w ciągu tygodnia, pasteryzujemy).

Cytrynowa drożdżówka z pigwą i orzechową kruszonką

Ciasto:

500 g mąki pszennej

50 g masła + do smarowania

7 g drożdży instant

3 łyżki golden syrup (zamieniłam na melasę i polecam, bo ciasto ma wtedy piękny karmelowy kolor)

skórka otarta drobno z jednej niewielkiej cytryny (tylko żółta zewnętrzna część)

płaska łyżeczka soli

300 ml ciepłego mleka

Nadzienie:

3 kopiate łyżki lemon curd

słoiczek marmolady pigwowej z powyższego przepisu

Kruszonka:

100 g pokruszonych herbatników

50 g miękkiego masła

50 g orzechów (użyłam włoskich)

Mąkę zagniatamy z masłem, aż powstaną okruchy, dodajemy drożdże, syrop, mleko, skórkę cytrynową i sól, mieszamy do połączenia składników i przekładamy ciasto na stolnicę podsypaną mąką. Wyrabiamy miękkie i elastyczne ciasto. Formujemy kulę i wkładamy ją do miski wysmarowanej masłem, przykrywamy i odkładamy do wyrośnięcia na godzinę w ciepłe miejsce. Wyrośnięte ciasto wałkujemy na omączonej stolnicy w duży prostokąt (ale bez przesady, mnie wyszedł owal i było ok;))

Rozwałkowane ciasto smarujemy równomiernie lemon curdem. Następnie nakładamy łyżką porcje marmolady i dociskając dłonią pokrywamy nią ciasto.

Ciasto zawijamy w rulon od dłuższego brzegu. Wałek delikatnie rozciągamy i składamy w podkowę.

Przekładamy końce zaplatając ciasto jak na zdjęciu i delikatnie przekładamy do formy nasmarowanej masłem. Zostawiamy do ponownego wyrośnięcia na 30-40 minut.

Piekarnik rozgrzewamy do 200 st. C. Przygotowujemy kruszonkę miksujące pokruszone herbatniki z orzechami (ja tylko drobno posiekałam orzechy), zagniatamy z miękkim masłem. Można schłodzić. Wyrośnięte ciasto smarujemy mlekiem i obficie posypujemy kruszonką. Pieczemy ok 40-45 minut. Wyciągamy ciasto i zostawiamy do całkowitego wystygnięcia. Smacznego!:)

Choć Tuwim wiedział co dobre...

2011-10-24T08:00:00.000+02:00

Schrupać by rzepkę z kawałkiem chlebka...? Niekoniecznie. I chociaż uwielbiam je na surowo, to dziś mam dla Was coś innego...

Dużo ostatnio eksperymentuję z warzywnymi kotletami i plackami. Warzyw nigdy nie mam dość, dzięki przepisowi na buraczane burgery odkryłam jak łatwo można stworzyć smak, który nie jest podobny do niczego innego, a przy tym doskonale można w nim wyczuć poszczególne warzywa, zioła i przyprawy. Niektóre smakują Poli bardzo, inne kompletnie jej nie odpowiadają, na ogół reagujemy na jedno danie zupełnie odwrotnie:) Tak jest z rzodkwią. Uwielbiam jej ostry smak, od rzodkiewek, przez rzodkiew białą po tę najbardziej intensywną w smaku i zapachu, czarną. Z tej samej rodzinki pochodzą także rzepa i kalarepa i ich łagodny smak moje dziecko akceptuje. Kupiłam na targu żółte małe rzepki późnej odmiany golden ball, ich smak łudząco przypomina właśnie kalarepkę.

Gdy robiłam burgery z buraków byłam ciekawa jak uformować z wilgotnej masy zgrabne kotlety. Dodatek mąki razowej załatwił sprawę, ale w wypadku dzisiejszej propozycji, czyli kotletów z soczewicy i rzepy, posłużyłam się mielonymi otrębami owsianymi. Jeśli ich nie dodamy będziemy mieli masę idealną na placki. Zrobiłam dwie wersje. Polecam obie:)

Kotlety z zielonej soczewicy z rzepą i szałwią

200 g drobnej zielonej soczewicy
3 niewielkie rzepki
2 jaja
łyżka skórki otartej z cytryny (tylko żółta część)
2/3 szklanki mielonych otrąb owsianych (lub inne otręby albo zarodki)
garść posiekanej świeżej szałwii
sól morska i świeżo mielony pieprz
mąka razowa do panierowania
oliwa do smażenia

Soczewicę płuczemy w zimnej wodzie. Zalewamy świeżą wodą i na dużym ogniu doprowadzamy do wrzenia, zmniejszamy ogień, przykrywamy i gotujemy do miękkości (ok. 20 minut). Ugotowaną soczewicę odsączamy, połowę miksujemy na gładko. Rzepki myjemy, obieramy i ścieramy na tarce do jarzyn. Mieszamy w misce z soczewicą, jajami i resztą składników (jeśli chcemy smażyć placki, nie dodajemy otrąb i łyżką nakładamy porcje masy na rozgrzaną na patelni oliwę). Formujemy kotlety (nie jest to łatwe, ale należy uzbroić się w cierpliwość i postępować z masą bardzo delikatnie;)) i obtaczamy w mące, smażymy z obu stron, aż się przyrumienią. Ogień nie powinien być zbyt duży, ale na zbyt słabym kotlety nasiąkną tłuszczem, dlatego kładziemy kotlety gdy oliwa dobrze się rozgrzeje. Odsączamy na papierowym ręczniku. Podajemy jak nam się tylko podoba, do ich odświeżającego smaku pasuje sos jogurtowy i pomidory. Smacznego!

Dyniowe placuszki na słodko

2011-10-21T15:54:00.002+02:00

Dziś szybko i słodko. Nie za słodko, w sam raz. Dynia w mojej ulubionej odsłonie, razem z Lu potrafimy zjeść ogromną ilość takich placuszków. Idealne na śniadanie lub leniwy podwieczorek.

Placuszki dyniowe na słodko

1 szklanka drobno tartego miąższu dyni ulubionej odmiany

1/2 szklanki mleka (lub jogurtu, maślanki itp)

1 szklanka mąki

3 jaja

2 łyżki brązowego cukru (użyłam jasnego trzcinowego, można użyć miodu lub golden syrup)

1/4 łyżeczki cynamonu

1/4 łyżeczki gałki muszkatołowej

1/2 łyżeczki imbiru w proszku

1/2 łyżeczka sody

szczypta soli

olej do smażenia

Suche składniki mieszamy w osobnym pojemniku (bez cukru), w misce łączymy dynię z jajkami, cukrem i mlekiem. Wsypujemy suche i dokładnie łączymy (robię to trzepaczką balonową). Rozgrzaną patelnię smarujemy cienką warstwą oleju, smażymy placuszki nakładając po łyżce masy, lekko dociskając. Smażymy na małym ogniu po ok 2 minuty z każdej strony. Gotowe placuszki odsączamy z tłuszczy na papierowym ręczniku i podajemy z ulubionymi dodatkami (u nas śmietana z cukrem, ale polecam syrop klonowy, miód, a Lubemu podpasowały nawet z chińskim sosem słodko-kwaśnym:)). Smacznego!

Razem znów i chleb jesienny, bo z jabłkiem

2011-10-20T17:42:00.000+02:00

Nie musiałam długo czekać na rewanż:) Wspólne gotowanie i pieczenie, także na odległość, to wspaniała zabawa i z pewnością kiedyś znów ją powtórzymy. Tym razem to Schokolade zaproponowała coś dobrego: chleb z jabłkiem. Obie bazowałyśmy na tym samym przepisie, do którego źródła nie podam, ponieważ Czekoladka znalazła go na opakowaniu mąki, z resztą potraktowałam go jako punkt wyjścia i wprowadziłam swoje zmiany. Dlatego podaję poniżej przepis już z moimi zmianami, a bardziej zbliżony do oryginału jest tu (klik). Wyszedł mi chleb "treściwy" i pyszny w smaku o leciutko słodkawym posmaku, który smakuje wybornie z pleśniowym serem. I serdecznie dziękuję Schokolade za kolejne wspólne pieczenie:)

Pełnoziarnisty chleb pszenny z jabłkiem i orzechami włoskimi

500 g mąki pszennej pełnoziarnistej (użyłam razowej)
7 g drożdży suchych (torebka)
2 łyżki melasy (użyłam trzcinowej, w oryginale 2 łyżeczki cukru)
2 płaskie łyżeczki soli
250 ml letniej wody
1 średniej wielkości jabłko (użyłam szarej renety)
ok 70 g posiekanych orzechów włoskich

Pół jabłka kroimy w drobną kostkę, drugie pół ścieramy na tarce do jarzyn (nie obierałam jabłka). Drożdże rozpuszczamy w wodzie, odstawiamy na chwilę. W tym czasie w dużej misce mieszamy mąkę z solą, robimy wgłębienie, wlewamy drożdże, melasę, dodajemy jabłko i orzechy. Dokładanie mieszamy, przekładamy na stolnicę oprószoną mąką i wyrabiamy ciasto przez 3 minuty. Przekładamy do miski, przykrywamy i odstawiamy w ciepłe miejsce na 15 minut. Po tym czasie ponownie wyrabiamy, formujemy bochenek i przekładamy do koszyka do wyrastania (nie mam takiego, więc użyłam durszlaka wyłożonego czystą ściereczką, porządnie obsypaną mąką).

Piekarnik rozgrzewamy do 230 st. C. Blachę do pieczenia wykładamy papierem. Wyrośnięte ciasto ostrożnie przewracamy na blachę i wstawiamy do piekarnika. Po 10 minutach zmniejszamy temp. do 200 st. C. i dopiekamy 35-40 minut. Chleb studzimy na kratce. Smacznego!:)

Jesienne muffiny z dynią i masłem orzechowym, na deszczowe dni

2011-10-19T16:34:00.002+02:00

Gdy wracam do domu ze zgrabną hokkaido mam w głowie miliony pomysłów na jej wykorzystanie. Ale w domu okazuje się, że w planach był jeszcze chleb, zupa i kilka rodzajów wegetariańskich kotletów. W kącie pigwy (albo owoce pigwowca?zawsze mam z tym problem) czekają na swoją kolej. Ale dynia ma pierwszeństwo. Na szybko, bo w muffinach. Podkręcam je chrupiącym masłem orzechowym. I do herbatki w słotne dni jak ten, są idealnym pocieszeniem. Zwłaszcza dzięki swej słonecznej barwie i ciepłym, jesiennym zapachu.

Dyniowe muffiny z chrupiącym masłem orzechowym

12 sztuk

280 g mąki pszennej (1 i 3/4 szklanki)

łyżeczka proszku do pieczenia

szczypta soli

szklanka dyni, obranej i startej na drobnej tarce

3 jajka

170 g cukru (użyłam jasnego cukru trzcinowego)

1/2 szklanki oleju roślinnego

2 łyżeczki ekstraktu waniliowego (opcja)

masło orzechowe z kawałkami orzeszków (12 łyżeczek)

masło do nasmarowania formy

Piekarnik rozgrzewamy do 190 st. C. Formę na muffinki smarujemy masłem.

Mąkę mieszamy z proszkiem do pieczenia i solą. W dużej misce łączymy cukier z jajkami, olejem i wanilią. Mieszamy dokładnie z dynią. Dodajemy mąkę i mieszamy, ale nie za długo, tylko tyle by połączyły się składniki. Do wgłębień w formie nakładamy po łyżce masy, na wierzch układamy po łyżeczce masła orzechowego i przykrywamy pozostałym ciastem (także po łyżce). Pieczemy przez ok 25 minut (można sprawdzić patyczkiem). Wyciągamy formę i ostrożnie wyjmujemy muffiny, przekładamy je ostygnięcia na kratkę kuchenną. Można je oprószyć cynamonowym cukrem pudrem. Smacznego

Golspie Loaf do dzielenia

2011-10-16T18:00:00.000+02:00

World Bread Day. Wszyscy pieką chleby. Ja zaczęłam jakiś czas temu i obiecałam podzielić się z Wami wynikami. Miałam to zrobić już dawno, ale zawsze coś stało na przeszkodzie;) W taki dzień jak dziś nie mam już wymówki. Akcja jest piękna i podziwiałam jej owoce w tamtym roku, marząc, by dołączyć do wszystkich tych ludzi, którzy z pasją robią własne domowe pieczywo. Przyznaję, odkąd dostałam maszynę do chleba, zaniedbałam i zakwas i prawdziwe pieczenie. Ale nie ma nic wspanialszego niż zapach świeżego chlebka w domu, niż obserwowanie własnego zakwasu (zaczęłam nawet do niego mówić) i ręczne wyrabianie ciasta. Nie zawsze wychodzi. Powiem szczerze: testowałam przepisy z książki Dana Leparda którą złowiłam na targowisku i niewiele mi z tego wychodziło. Nie mam wprawy, może jeszcze nie do końca rozumiem złożoność powstawania chleba. Może nie pokochałam tego odpowiednio, nie dojrzałam do tego. Ale jest przepis na chleb, który zawsze się udaje. I w dodatku jest pyszny. Dlatego się nim dzielę. Przepisem i chlebem, bo bochenek, mam wrażenie, został wymyślony dla tych, którzy lubią się chlebem dzielić.

Golspie loaf

przepis pochodzi z książki The handmade loaf, D.Leparda

250 ml wody, temp. 20 st. C.

300 g zakwasu żytniego

3/4 łyżeczki świeżych drożdży, pokruszonych

400 g pełnoziarnistej mąki pszennej (używam do tego chlebka także mąki Lubelli 3 zboża)

1 łyżeczka morskiej soli

75 g łamanej kaszy owsianej (na blogach znalazłam tłumaczenie jako gruba mąka owsiana, ale chodzi o grubą owsiankę czyli łamane ziarenka, ja i tak użyłam płatków owsianych;))

Mieszamy drożdże z wodą i zakwasem. W dużej misce łączymy mąkę z solą, wlewamy zaczyn. Mieszamy do uzyskania miękkiego, klejącego ciasta. Ściągamy z palców całe ciasto jakie się przylepiło i dorzucamy do tego w misce. Przykrywamy i zostawiamy na 10 minut.

Stolnicę smarujemy odrobiną oliwy i wyrabiamy ciasto przez 10 sekund, formując ciasto w kulę, przekładamy do czystej, naoliwionej miski i zostawiamy na kolejne 10 minut. Znów wyrabiamy na naoliwionym blacie i formujemy gładką kulę. Przekładamy do naoliwionej miski, przykrywamy i zostawiamy na godzinę w ciepłym miejscu.

Tortownicę (20 cm średnicy - użyłam większej i też się nadaje) smarujemy oliwą i wysypujemy połową płatków owsianych. Na omączonym blacie formujemy ciasto w okrąg o wielkości formy i wkładamy do niej, dociskając do brzegów. Wierzch posypujemy pozostałymi płatkami. Przykrywamy formę ściereczką i zostawiamy do wyrośnięcia na kolejną godzinę (ciasto powinno podwoić objętość).

Piekarnik rozgrzewamy do 210 st.C. Ciasto nacinamy ostrym nożem na krzyż, głęboko do samego dna formy. Dzięki temu chleb łatwo przełamie się na ćwiartki po upieczeniu. Pieczemy chleb przez 25 minut, następnie zmniejszamy temperaturę do 190 st. C. i dopiekamy 20 minut lub do czasu, aż chleb nabierze złotobrązowego koloru.Wyciągamy z piekarnika, rozpinamy tortownicę i przekładamy chleb na kratkę do całkowitego wystygnięcia. Smacznego!

Razem. Sernik w bieli i czerni

2011-10-14T14:22:00.000+02:00

Jest późny wieczór. Prawie-noc. Robię sernik. Zawsze robię serniki nocą. A rano wstaję lekko podekscytowana i z niecierpliwością zaglądam do lodówki, ostrożnie odpinam formę i modlę się, żeby wszystko było ok. I na ogół tak jest. Sernik, który robiłam tej nocy to specjalna okazja. Na wspólne pieczenie.

Schokolade (klik) poznałam na portalu dla mam. Połączyła nas chyba miłość do kuchni. Namówiłam ją na bloga, a niedawno zaprosiłam do wspólnego pichcenia. Na pierwszy ogień poszedł sernik, bo jest obiektem pożądania i w mojej, i w jej rodzince. I oto owoc wspólnego pieczenia: sernik w stylu nowojorskim z przepisu Marthy Stewart. Z mocno kakaowym spodem i cudownie kremową masą. Mój w Polsce, Iwonki w Niemczech. Daleko, a tak blisko. I pysznie. Dziękuję Ci, Czekoladko, za wspólną zabawę i czekam niecierpliwie na powtórkę!

Sernik nowojorski

na podstawie przepisu M. Stewart, z moimi zmianami, głównie w proporcjach

Spód:

1 szklanka mąki pszennej

3-4 łyżki b.ciemnego kakao (holenderskiego)

1/2 szklanki cukru brązowego (jasnego)

75 g masła

1 małe jajo

1/2 łyżeczki ekstraktu z wanilii

1/2 łyżeczki proszku do pieczenia

szczypta soli

Mąkę mieszamy z proszkiem, solą, kakao i cukrem (w oryginale cukier ucierany jest mikserem z masłem, ale poszłam na skróty). Dodajemy posiekane masło (nie musi być zimne), wyrabiamy okruchy, dodajemy jajko i wanilię, zagniatamy ciasto, zawijamy w folię i chłodzimy w lodówce 30 min.

Piekarnik rozgrzewamy do 180 st. C. Tortownicę (większą) smarujemy masłem, a od spodu dokładnie (dwukrotnie) owijamy folią aluminiową. Schłodzonym ciastem wylepiamy spód i podpiekamy 12-15 minut. Ostudzamy.

Masa serowa:

1 kg sera mielonego (z wiaderka)

1 1/3 szklanki cukru (użyłam pudru)

2 czubate łyżki mąki ziemniaczanej (w oryginale zwykła)

2/3 szklanki kwaśnej śmietany

1 łyżeczka ekstraktu z wanilii

4 duże jaja (dałam 5 mniejszych)

Sernik dokładnie ucieramy mikserem (ok 3 minut). Mąkę mieszamy z cukrem i dodajemy do masy, ucierając do gładkości. Dodajemy śmietanę i wanilię, znów miksujemy. Następnie dodajemy po 1 jajku, każde dokładnie miksując z masą, jednak po ostatnim nie miksować dłużej niż 30 sekund. Masę wylewamy na spód. Tortownicę wstawiamy do większej formy, którą napełniamy wrzącą wodą do połowy wysokości tortownicy. Wstawiamy do piekarnika na 45 minut, następnie zmniejszamy temp. do 170 st. C. i dopiekamy ok 30 minut. Sernik powinien być ścięty ale środek może być lekko luźny. Wyłączyć piekarnik, otworzyć drzwiczki i zostawić sernik w środku na 1 h. Następnie wyciągnąć, całkowicie wystudzić i chłodzimy minimum 6 h, a najlepiej przez noc. Przed otwarciem formy, oddzielić sernik nożem od brzegów formy. Smacznego!

Beetburger, my love

2011-10-13T17:45:00.001+02:00

Uwielbiam wszelkiego rodzaju burgery i kotleciki z warzyw i kasz, lub warzyw strączkowych. Niezależnie od tego czy są to zwykłe kotlety z kaszy jaglanej czy aromatyczne ogrodoburgery. Ale kiedy znalazłam przepis na burgery z buraków wiedziałam, że skradną moje serce i postanowiłam je jak najszybciej zrobić. Tym bardziej, że miałam jeszcze ekologiczne buraczki od Pani G. W oryginale są z dodatkiem kaszy jaglanej, ale ja zastąpiłam ją amarantusem, który po usmażeniu nabrał chrupkości i stworzył swojego rodzaju panierkę. Nieważne jak zjecie beetburgery, z bułką czy z sałatką, podpowiem, że z majonezem smakują obłędnie:)

Burgery z buraków i amarantusa
przepis oryginalny znajduje się tu (klik), podaję z moimi zmianami

4 niewielkie buraki
1 marchewka
1 cebula (użyłam czerwonej)
1/2 szklanki ziaren amarantusa
1 szklanka wody
szczypta nasion kopru włoskiego
4 jajka (najlepiej eko)
garść melisy, posiekanej
sól morska i pieprz
olej lub oliwa do smażenia
dodałam także trochę otrąb owsianych

Amarantus zalewamy wodą w garnuszku, dodajemy nasiona kopru i sól, gotujemy ok 15 minut na średnim ogniu. Warzywa, myjemy, obieramy i ścieramy na tarce do warzyw (część starłam na drobniejszej, cebulę drobno posiekałam). Dodajemy lekko ostudzony amarantus, jajka, melisę, sól i pieprz. Dokładnie mieszamy. Na tym etapie możemy smażyć masę jak placki ziemniaczane. Ja dodałam otręby i odrobinę razowej mąki, by formować burgery w dłoniach. Smażymy na rozgrzanej oliwie, kilka minut z każdej strony. Smacznego!

o sąsiadach, buraczkach i zmianach

2011-10-10T20:49:00.000+02:00

Nie jestem pewna czy zmiana przejdzie, mam nadzieję, że nie zrobi Wam ona większej różnicy, a wręcz uprości wiele rzeczy. Bo im prościej tym lepiej. Zmieniłam nazwę bloga. To nie jest wielka zmiana, ale od dłuższego czasu zastanawiałam się nad sensem poprzedniej nazwy. Binokle w nazwie znaczyły ni mniej ni więcej jak to, że noszę okulary. Fakt, który na blogu kulinarnym można spokojnie pominąć:) Teraz jest prościej i w moim odczuciu lepiej, z resztą tak właśnie sama nazywam (oraz moja rodzinka i znajomi) bloga. Zatem Pickles! czy się to komu podoba czy nie, zostają. To odnośnie zmiany pierwszej. Druga to trochę poważniejsza sprawa.

Dołączyłam do niniejszej akcji na facebooku (klik), zdecydowanie na dłużej niż 30 dni, najchętniej do końca życia. Zmieni się, ale tylko troszkę, charakter bloga, w związku z powyższym faktem. Przepisów na dania wegetariańskie na Piklach nie brakowało, jednak pojawią się także wegańskie i będzie to wkrótce nowa kategoria. Lu nie zmienia diety, więc potrawy zawierające ryby, a czasem mięso, które robię dla niej, będą na blogu kids know better.

Nazwa na fan page nie zmieni się, ponieważ dla stron posiadających ponad setkę fanów opcja zmiany jest niedostępna:) Zatem gdyby ktoś tęsknił za stara nazwą zapraszam na facebook (tam niebawem pojawią się kolejne niepublikowane na blogu zdjęcia dobrego jedzonka).

A dziś zapraszam Was na pyszną zupkę, która powstała dzięki mojej kochanej sąsiadce, o której wspominałam kiedyś. Ta cudowna kobieta przywozi mi ze wsi same pyszności, np. jajka dla Lu, ser lub mleko prosto od krówki. Tym razem przywiozła także warzywa, które zachwyciły mnie wyglądem, zapachem i smakiem, tak odmiennymi od tych sklepowych. Czasem gdy patrzę na warzywa powykładane w sklepie, mam wątpliwości czy rzeczywiście wyrosły z ziemi. Wszystkie marchewki takie czyste, ładne i każda podobna do drugiej jak spod matrycy. Warzywa od Pani G. były takie, jakie powinny być, całe w ziemi, pachnące i różnorodne. I niewielkie. Upiekłam je do zupy. Zupy z porządnym kleksem wiejskiej śmietany. Smacznego!

Zupa z pieczonych warzyw z botwinkowymi chrupkami
(dla 2-3 osób)

3 niewielkie marchewki
1 pietruszka (korzeń oraz nać)
pęczek botwiny
oliwa
tymianek (świeży lub suszony)
sól morska i pieprz
0,5 l warzywnego bulionu
2 łyżki soku z cytryny lub winnego octu
mały pęczek koperku
kwaśna śmietana

chrupki:

1 szklanka mąki pszennej pełnoziarnistej
2 łyżki oliwy
kilka łyżek zimnej wody
sól gruboziarnista i świeżo mielony pieprz (kolorowy)

Warzywa dokładnie oczyszczamy i skrobiemy. Buraczki, marchew i pietruszkę kroimy na kawałki. Liście botwiny szatkujemy i odkładamy, łodyżki drobniutko kroimy i odkładamy do wyschnięcia na durszlaku.
Pokrojone warzywa umieszczamy w żaroodpornym naczyniu, skrapiamy oliwą, posypujemy tymiankiem, nacią i odrobiną koperku, solimy, pieprzymy i wstrząsamy naczyniem, by warzywa pokryły się oliwą. Pieczemy do miękkości w 170 st. C. Upieczone warzywa przekładamy do garnka, zalewamy gorącym bulionem, wrzucamy liście botwiny i zagotowujemy, następnie miksujemy, ale nie całkiem dokładanie, tak by wyczuwalne były kawałeczki. Zakwaszamy zupę sokiem z cytryny.

Składniki ciasta na chrupki mieszamy z łodyżkami botwinek, dodajemy stopniowo wodę, zagniatamy zwarte ciasto. Na blacie podsypanym mąką rozwałkujemy jak najcieniej ciasto na duży placek, pieczemy go kilka minut w wysokiej temp. (210 st.C), na blasze wyłożonej papierem do pieczenia. Po upieczeniu łamiemy na kawałki.

Zupę podajemy ze śmietaną, posiekanym koperkiem i chrupkami (ja dorzuciłam jeszcze upieczoną natkę).

Gruszki solo czy w cieście?

2011-10-08T17:55:00.000+02:00

Jakie lubicie gruszki? Miękkie i soczyste? Czy te twarde, których kęs z trzaskiem się odrywa po ugryzieniu? Ja lubię te miękkie, dojrzałe i słodkie, z "ziarnistą" fakturą miąższu. Pamiętam czasy dzieciństwa kiedy kończyły się wakacje i na pocieszenie kradliśmy sąsiadowi gruszki. Siadaliśmy na płocie albo murku, gdy zbliżał się wieczór i opychaliśmy nimi bez końca, wracając potem do domu z bólem brzucha. W tamtym czasach nie wyobrażałam sobie gruszek w innej postaci. Gruszki w cieście, w winie, w czekoladzie to była abstrakcja, a poniekąd w naszych dziecięcych umysłach także profanacja. Wytarcie owoców w koszulkę (która po całym dniu zabaw na dworze z pewnością czystością nie grzeszyła) wystarczało za umycie pod bieżącą wodą. Wszystko było takie proste. Jak rzucanie ogryzka w trawę. Jak mycie zębów pastą o smaku coli. Jak kakao i bułka z dżemem na śniadanie. Jak fikołki na trzepaku i gra w "dwa ognie". Proste jak placek, wyczarowany przez babcię w kilka chwil.

Nie jestem babcią i nieprędko będę. Ale jestem mamą i wiem co cieszy dzieci. Też umiem wyczarować prosty placuszek. Z gruszkami. Z kakao. I z dżemem. To przepis na ekspresowe ciasto, które po upieczeniu jest lekko wilgotne, miękkie i bardzo dobre również drugiego dnia. Ale nie jest duże, więc często nie doczekuje kolejnego dnia;) Taki placek w sam raz gdy przyjdzie ochota na coś słodkiego lub gdy mamy niespodziewanych gości.

Imbirowy placek z gruszkami

szklanka mąki pszennej, przesianej
łyżka kakao
1 i 1/2 łyżeczki proszku do pieczenia
1/4 łyżeczki soli
1/2 szklanki mleka
2 małe jajka
1/2 szklanki brązowego cukru (użyłam dark muscovado)
1/4 szklanki oliwy
4-5 łyżek imbirowego dżemu
2 nieduże gruszki, pokrojone wzdłuż na 0,5 cm plasterki
do posypania: 2 łyżki cukru pudru zmieszane z 1/2 łyżeczki imbiru w proszku

Piekarnik rozgrzewamy do 190 st. C. W dużej misce mieszamy mąkę z proszkiem, kakao i solą. W drugiej misce trzepaczką łączymy dokładnie mleko z jajkami, następnie dodajemy dżem i cukier oraz olej. Dobrze połączone mokre składniki wlewamy do suchych i mieszamy drewnianą łyżką lub szpatułką. Masę przelewamy do tortownicy wyłożonej papierem do pieczenia (wyłożyłam dno, boki posmarowałam oliwą). Na wierzchu układamy plasterki gruszek tak, by nachodziły na siebie. Pieczemy ok 35-40 minut (patyczek wbity w ciasto powinien być suchy).

Po wyciągnięciu odkładamy ciasto do ostygnięcia w formie przez 5 minut, potem odpinamy formę i pozostawiamy placek do całkowitego ostygnięcia na kratce kuchennej. Posypujemy imbirowym cukrem pudrem. Smacznego:)

Pumpkin bread

2011-10-05T15:32:00.001+02:00

W dyni kryje się coś ciepłego, magicznego. Gdy przynoszę do domu dynię, nie mogę się nigdy doczekać, aż ją przekroję i zobaczę jej kolor wewnątrz. Mają różne odcienie, w zależności od odmiany. Od bladożółtych po wręcz czerwone. Czasem kolor skórki zupełnie nie zapowiada intensywności barw w środku. I na odwrót. Pamiętam pierwszy raz, kiedy użyłam dyni w mojej kuchni. Nie mogłam przestać jej wąchać. Często kojarzy mi się z zapachem farb olejnych. Z zapachem domu, ciepła, jesiennych liści...

Dziś zrobiło się troszkę chłodniej. Troszeczkę. I dość mocno wieje. Pomyślałam, że to idealny dzień na dyniowy chlebek. Dlatego prezentuję Wam dzisiaj pyszny, wilgotny i nieco przeze mnie wzbogacony pumpkin bread z przepisu Marthy Stewart. Większość jej wypieków jest niewyobrażalnie słodka, więc zmniejszyłam ilość cukru, dodałam za to mleczną czekoladę. Wy możecie oczywiście użyć gorzkiej, ja akurat nie miałam jej w domu. Poza dynią większość składników z pewnością macie w domu, a jeśli nie, prosto je zastąpić. Ja mielone ziele angielskie pominęłam, dodałam za to kardamon. Maślankę spokojnie możecie zastąpić jogurtem albo kefirem. Z podanej ilości składników upieczecie 2 keksówki ciasta, jedno zawsze można zamrozić albo sprezentować. Albo nawet wysłać pocztą, bo zawinięte w folię spożywczą zachowuje świeżość do 4 dni. Do dzieła:)

Pumpkin bread z czekoladą
na podstawie przepisu M.Stewart

3 szklanki mąki pszennej (jedną szklankę zastąpiłam pełnoziarnistą mąką pszenną)
2 łyżeczki proszku do pieczenia
2 łyżeczki sody
2 i 1/2 łyżeczki cynamonu (zmniejszyłam tę ilość do 1 i 1/2 łyżeczki)
1/2 łyżeczki gałki muszkatołowej
1/4 łyżeczki mielonego ziela ang. (pominęłam, użyłam kardamonu, można dać szczyptę pieprzu)
1/4 łyżeczki soli
2 szklanki puree z dyni* (użyłam puree z pieczonej dyni, tyle mniej więcej otrzymamy z 1 kg dyni)
1 szklanka zwykłego cukru (użyłam 1/2 szklanki jasnego trzcinowego)
1 szklanka ciemnego cukru brązowego (użyłam 2/3 szklanki dark muscovado)
4 duże jajka
1/4 szklanki oleju roślinnego (użyłam oliwy)
1 i 2/3 szklanki maślanki
200 g pokrojonej na kawałeczki czekolady (nie ma jej w oryginale, można pominąć) mlecznej lub gorzkiej, wg gustu
dodatkowo: masło to posmarowania form (użyłam papieru do pieczenia)

Piekarnik rozgrzewamy do 180 st. C.
Mąkę mieszamy w misce z proszkiem, sodą, przyprawami i solą. Odstawiamy. W osobnej, dużej misce lub misce robota kuchennego miksujemy na średnich obrotach puree z dyni z cukrem do dokładnego połączenia, dodajemy jajka i olej i miksujemy przez 2-3 minuty. Zmniejszamy obroty miksera do minimum i dodajemy na zmianę porcje mąki i maślanki, zaczynając i kończąc mąką. Do gotowej masy dodajemy czekoladę, mieszamy i wylewamy do form (dwie keksówki ). Pieczemy ok 60 minut, należy zrobić test patyczkiem, ciasto jest gotowe gdy po wyciągnięciu nie widać na nim ciasta i nie klei się. Chlebek kroimy dopiero po ostudzeniu, świeży jest pyszny, ale najlepszy podobno jest następnego dnia. Smacznego!

* aby przygotować puree z dyni, należy pokroić na kawałki i ułożyć na blasze do pieczenia wyłożonej papierem. Następnie skrapiamy lekko oliwą i pieczemy ok 30-40 minut w 190 st. C. Miękką dynię oddzielamy od skórek i miksujemy lub rozdrabniamy widelcem.

Warzywne tarty, na ząb:)

2011-10-03T16:07:00.000+02:00

Gdy zobaczyłam pierwszą jesienną dynię na straganie od razu pomyślałam o tarcie, na którą przepis znalazłam w starszej Kuchni. Na francuskim cieście, z niebieskim serem. Ale część dyni poszło do zupy. Część przez długi czas leżakowała w lodówce, wkrótce trafi do korzennego chlebka. Ciarki mnie przechodzą gdy pomyślę o sałatce na ciepło, przetworach, placuszkach. Kocham dynię miłością bezgraniczną. I oto mam w ręce kawałek dyni, która została niewykorzystana. Za mały kawałek na kolejną zupę. A na dnie szuflady jeszcze cukinia i pęczek rzodkiewek. W takiej sytuacji zdaję się na starego, niezawodnego przyjaciela: francuskiego gotowca. I robię mini tarty. Z kozim serem, mięciutkim, aromatycznym, z aksamitną pleśniową skórką. Takie tarty na ząb.

Mini-tarty z dynią, cukinią, rzodkiewką i kozim serem
(6 sztuk)

1 mała cukinia
niewielki kawałek dyni (max 200 g)
kilka rzodkiewek lub mała biała rzodkiew
opakowanie ciasta francuskiego
100 g koziego sera
żółtko
natka pietruszki (opcjonalnie)

Warzywa myjemy, dynię obieramy. Kroimy w cieniutkie plasterki. Piekarnik rozgrzewamy do 220 st. C. Ciasto francuskie tniemy na kwadraty, brzegi zawijamy lekko do środka lub odcinamy (szerokość ok 1 cm) i naklejamy przy krawędziach. Na każdym spodzie układamy na zmianę plasterki cukinii, dyni i rzodkiewki. Każdą tartę posypujemy rozkruszonym serem. Brzegi smarujemy rozmąconym żółtkiem. Przekładamy na blachę wyłożoną papierem. Pieczemy 15-20 minut. Upieczone mini tarty można posypać natką lub podać z ulubionym sosem. Nie dodawałam soli, moim zdaniem nie jest potrzebna, ser dominuje i nie wymaga "wzmacniaczy". Smacznego!

Śliwki i cynamon, muffiny

2011-10-01T11:54:00.000+02:00

Jesień. Jej początek jest wyjątkowo przyjemny. Mam ochotę spacerować całymi dniami, zaglądać na stragany, przynosić do domu kilogramy śliwek, gruszek, dyni i grzybów. Żeby zdążyć z tym wszystkim. Nacieszyć się ciepłem tych smaków zanim nadejdzie zima i znikną pełne skrzynki sprzed warzywniaków. Brak mi jednak czasu. Miałam w planach milion różnych ciast i przetworów ze śliwek. Ale muszę je zostawić na przyszły rok. W pośpiechu, między jedną ważną sprawą a drugą, robię muffinki z przepisu Marthy Stewart. Są delikatne i kruche, puszyste. I są lekarstwem na brak czasu.

Cynamonowe muffinki ze śliwkami
z przepisu M. Stewart

120 g masła, stopionego + do posmarowania
3/4 szklanki cukru + 2 łyżki (użyłam cukru trzcinowego)
3/4 łyżeczki cynamonu
2 szklanki mąki pszennej
2 łyżeczki proszku do pieczenia
1/2 łyżeczki soli
szczypta gałki muszkatołowej
2 duże jaja o temp. pokojowej
łyżeczka ekstraktu waniliowego
3/4 szklanki mleka (zastąpiłam maślanką)
3 duże dojrzałe śliwki (lub kilka mniejszych), wypestkowanych i pokrojonych na małe kawałki

Piekarnik rozgrzewamy do 190 st C. Dokładnie smarujemy masłem formę na muffinki (Martha zaleca przygotowanie dziesięciu wgłębień standardowej formy, ale u mnie wystarczyło ciasta na 12).

2 łyżki cukru mieszamy z 1/4 łyżeczki cynamonu i odstawiamy. W dużej misce mieszamy mąkę, proszek, sól, gałkę i pozostały cukier i cynamon. W drugiej misce mieszamy mleko z jajkami i wanilią, a następnie z roztopionym masłem. Dodajemy mokre składniki do suchych i łączymy drewnianą łyżką lub szpatułką. Każde wgłębienie formy napełniamy ciastem do połowy wysokości. Na wierzchu układamy kawałki śliwek i przykrywamy pozostałym ciastem, wygładzając wierzch łyżką. Posypujemy wierzch cynamonowym cukrem.

Pieczemy ok 16-18 minut, albo do czasu aż muffinki urosną i nabiorą złotobrązowego koloru, a patyczek wbity w ciasto będzie czysty. Wyciągamy formę z piekarnika i odstawiamy na 5-10 minut, po czym wykładamy ostrożnie muffinki na kratkę kuchenną by przestygły. Podajemy ciepłe. Smacznego!

Patison w kremie

2011-09-29T09:10:00.000+02:00

Nie mogłam oprzeć się malutkim żółtym patisonkom w moim ulubionym warzywniaku. Najrozsądniej byłoby je włożyć w słoiki i zostawić w kwaskowej zalewie, by móc cieszyć się tymi słoneczkami w zimowe mrozy. Ale ich delikatny i niedominujący smak to świetna baza do eksperymentów. A ja miałam ochotę na krem. W tym samym czasie robiłam też dyniową z mlekiem kokosowym i kolendrą (nie zdążyłam ze zdjęciami), ale krem z patisonów dużo bardziej mi smakował. W wersji z imbirem i limonką. Zdziwienie malowało się też na twarzy męża, który bardzo sceptycznie podszedł do tej zupy (jak do każdej kremowej;)) i przyznał, że jest smaczna i ciekawa. Dlatego się nią dzielę:

Krem z patisonów i pomidorów z limonką i imbirem

ok 400 g patisonów (użyłam malutkich, ale mogą być każde)

ok 800 g świeżych dojrzałych pomidorów

2-3 łyżki oliwy

2 ząbki czosnku

kawałek imbiru wielkością odpowiadający czosnkowi

łyżeczka czerwonej pasty curry (opcja)

500 ml bulionu

200 ml śmietanki (użyłam 30%)

sól i pieprz, ewentualnie odrobina cukru

sok i skórka z 1 limonki

W garnku o grubym dnie rozgrzewamy oliwę. Na tarce ścieramy czosnek i imbir, podsmażamy razem z pastą curry i skórką z limonki przez chwilę i dodajemy umyte, pokrojone w kostkę patisony. Co chwilę mieszając smażymy je w przyprawach na małym ogniu przez kilka minut. Pomidory myjemy i kroimy w kawałki, dodajemy do patisonów, zalewamy bulionem i śmietanką, gotujemy pod przykryciem ok 10 min (aż patisony zmiękną). Ściągamy z ognia i miksujemy dokładnie zupę na krem. Doprawiamy go solą, pieprzem i cukrem jeśli trzeba. Podajemy skropione obficie sokiem z limonki. Smacznego!

Dwa kilogramy antonówek

2011-09-16T17:01:00.001+02:00

Uwierzycie, że od ponad miesiąca nie upiekłam żadnego ciasta? Dlatego kiedy wróciłam do swojej kuchni musiałam coś upiec. Coś szybkiego i pysznego. Coś co zawiera jabłka, bo przyniosłam do domu 2 kilogramy kwaskowych antonówek. Czy wy też z ciast najbardziej lubicie owoce i kruszonkę? Dlatego crumble jest idealnym deserem dla mnie. Z imbirową nutą...

Jabłkowo-imbirowe crumble

Kruszonka:
150 g zimnego masła
160 g mąki pszennej
160 g mąki razowej (dowolnej, użyłam żytniej, ale polecam orkiszową lub owsianą)
80 g płatków owsianych
200 g cukru trzcinowego
płaska łyżeczka cynamonu

Jabłka:
ok 1,5 kwaskowych jabłek
1-2 łyżki miodu
łyżka soku z cytryny
2-3 łyżki dżemu imbirowego (można zastąpić łyżeczką startego świeżego imbiru i dodać więcej miodu)
płaska łyżeczka kardamonu
masło do formy + brązowy cukier puder wymieszany z cynamonem (opcja)

Pokrojone masło siekamy z resztą składników, aż powstaną okruchy, lub wyrabiamy mikserem, można ręcznie, ale należy robić to jak najszybciej. Okruchy ciasta chowamy do lodówki na ok 30 minut.

Jabłka obieramy, usuwamy gniazda nasienne, kroimy w ćwiartki, mieszamy z miodem, dżemem, sokiem i kardamonem. Odstawiamy na kilka, kilkanaście minut. Piekarnik rozgrzewamy do 190 st. C. Formę smarujemy masłem i wysypujemy delikatnie odrobiną pudru z cynamonem (nie trzeba tego robić, ale jabłka fajnie się wtedy karmelizują). Wykładamy równomiernie jabłka do formy, posypujemy schłodzoną kruszonką i pieczemy 45-50 minut. Podajemy ciepłe, najlepiej z gałką ulubionych lodów. Smacznego!

Sierpniowe motyle i wrześniowa zupa

2011-09-12T12:28:00.000+02:00

Wrocław nie przestanie mnie zadziwiać, wystarczy wyjechać na miesiąc, a już coś się zmienia. Przebudowy, nowe mosty, nowe miejsca. Nowi ludzie, jakby bardziej otwarci. No i udało się przegonić jesień. Ciepły wieczór w mieście. Tłumy ludzi spacerujących po Rynku i pustki w bocznych uliczkach. Ciche kamienice, knajpki pełne gwaru. Ciemne zaułki i świetliste neony. Latarnie. Wrocław to nie tylko miasto mostów, ale i latarń. Lubię na nie patrzeć. Słuchać rozmów osób, które mijają stolik przy którym siedzę. Przy samej ulicy, pod oknem pełnym kwiatów i ziół. Taki lekko paryski klimat. Wieje ciepły wiatr, ale zaczynam częściej myśleć o jesieni. O śliwkach i gruszkach, których teraz pełno na każdym straganie. O wielkich dyniach, pękatych patisonach. Jabłkach. Pomidorach. Papryce. Papryki też jest zatrzęsienie i chyba właśnie teraz jest najtańsza.

Warto z niej jeszcze skorzystać i zrobić np. zupę. Lekko pikantną, kremową. Można z mięsem, można bez. Ale obowiązkowo z czosnkiem i oliwą aromatyzowaną ostrą papryczką. I z pieprzem. Sprawdza się jako chłodnik, zwłaszcza w takie podrygi lata. Wspominam to lato patrząc na motyle.

Krem paprykowy z czosnkiem

4-5 dużych papryk (najlepiej czerwonych) + jedna do podania

1 marchewka

1 pietruszka

1 cebula

4-5 ząbków czosnku

1,5 l bulionu

oliwa (najlepiej aromatyzowana ostrą papryką)

kilka łyżek gęstego jogurtu

świeżo mielony pieprz

Cebulę, paprykę i czosnek drobno siekamy (jeden ząbek czosnku odstawiamy). W garnku o grubym dnie rozgrzewamy 3 łyżki oliwy i podsmażamy przez 5 minut (jeśli używamy mięsa należy je podsmażyć teraz, razem z cebulą, papryką i czosnkiem, a później wydłużyć czas gotowania). Marchewkę i pietruszkę myjemy, obieramy i drobno kroimy. Dorzucamy do garnka i podsmażamy kolejne 5 minut pod przykryciem, co jakiś czas mieszając. Zalewamy warzywa bulionem i gotujemy 15-20 minut. Zupę ściągamy z gazu, miksujemy i zabielamy jogurtem oraz doprawiamy pozostałym, startym ząbkiem czosnku. Przykrywamy i odstawiamy na kilka minut. Podajemy posypaną pieprzem, skropioną oliwą i z garścią świeżej, drobno posiekanej papryki. Zupa smakuje zarówno na gorącą i jako chłodnik. Smacznego!:)

Powrót (do jesieni) i dużo pomidorów

2011-09-09T20:17:00.000+02:00

Nie było mnie. Długo. Tęskniłam za blogiem, i mimo iż miałam dostęp do internetu, nie miałam czasu by uzupełniać posty. Żałuję, nie podzieliłam się z Wami wszystkimi pysznymi rzeczami, które jadłam w sierpniu. W sierpniu minął rok odkąd powstał blog, miał z tej okazji pojawić się konkurs (pojawi się, obiecuję, ale trochę później). W sierpniu stuknęła setka fanów na facebooku. Dla mnie to dużo i bardzo cieszy mnie, że po roku jest ktoś, kto tu zagląda. Dziękuję Wam za to, że jesteście tu i odwiedzacie mnie. Cieszę się, że wróciłam. Mam sporo do nadrobienia, chciałabym zajrzeć i zostawić ślad u wszystkich, których blogi cenię i o których myślałam podczas leniwych, sierpniowych wieczorów. Co jadłam latem, będzie można lada chwila obejrzeć w galerii na facebooku. Co jadłam dzisiaj możecie zobaczyć teraz. Zapraszam Was na prostą tartę o smaku letnich pomidorów, których jest całe mnóstwo na straganach. Ich sok w połączeniu z gęstym octem balsamicznym i dobrą oliwą aż się prosi by maczać w nim kawałki francuskiego ciasta. No i bazylia. Prosto, klasycznie. Niezawodnie.

Tarta z pomidorami, bazylią i octem balsamicznym

2 op. ciasta francuskiego (rozmrozić)
1 kg pomidorów (najlepiej mieszanych, użyłam malinowych, limy i koktajlowych)
250-300 g sera solankowego (użyłam fety)
100 g śmietany
3 jajka
2 ząbki czosnku
sól i pieprz
pęczek świeżej bazyli
po dwie łyżki dobrej oliwy i octu balsamicznego (użyłam truflowego)

Na dużej blasze do pieczenia rozkładamy płaty ciasta (można zrobić dwie tarty lub jedną, bardzo dużą), brzegi zawijamy do środka, ciasto nakłuwamy widelcem. Podpiekamy kilka minut (ok 5-7 min.) w 210 st. C. Śmietanę mieszamy z jajkami, odrobiną soli, pieprzem i drobno posiekanym czosnkiem. Wylewamy na podpieczony spód. Duże pomidory kroimy w dość grube plastry, malutkie przepoławiamy. Układamy na cieście. Ser kruszymy i rozkładamy na pomidorach, połowę bazylii siekamy i posypujemy pomidory. Całość skrapiamy oliwą i octem. Pieczemy ok 20-25 minut (odrobiną mieszanki jajek ze śmietaną można wcześniej posmarować brzegi by ładnie się zrumieniły). Podajemy ciepłą lub zimną tartę z octem balsamicznym i listkami bazylii. Smacznego!:)

pasta zaimprowizowana

2011-08-04T14:30:00.001+02:00

Już niedługo podzielę się z Wami moimi przygodami z zakwasem i pieczeniem chlebków, zaczęłam jakiś czas temu, ale wciąż brak mi czasu by to opisać i przedstawić Wam efekty wypieków. Ale mam dla Was pastę, która powstała przypadkowo, z tego co miałam w lodówce w nadmiarze. Pasta oliwkowo-serowa. Nie jest to może urodziwa pasta, z pewnością o wiele brzydsza od choćby zwykłego hummusu. Ale naprawdę była pyszna. Jak każda pasta, jest prosta i nie wymaga wiele pracy, a jej efektem można się cieszyć nawet na zwykłej grzance i smakuje wspaniale. Przynajmniej mi, ale myślę, że wielbiciele oliwek podzielą mój entuzjazm. Spróbujcie!

Pasta z oliwek i sera

300 g czarnych oliwek z zalewy, bez pestek

200 g sera solankowego, np fety (ale można zastąpić zwykłym twarogiem i porządnie dosolić)

2 niewielkie ząbki czosnku

mały pęczek szczypiorku

pieprz

łyżeczka lub dwie oliwy

opcjonalnie: garść posiekanej mięty

Oliwki dobrze odsączamy i mielimy razem z serem w maszynce, lub miksujemy. Dodajemy posiekany szczypiorek i czosnek starty na drobnej tarce lub drobniutko posiekany. Doprawiamy pieprzem (i solą morską jeśli używamy zwykłego białego sera) i dodajemy oliwę. Można dodać mięty, jeśli ją lubicie. Dokładnie wymieszać i schłodzić w lodówce. Smacznego:)

lato pomiędzy i makaron

2011-08-02T12:55:00.001+02:00

Lata tak jakby nie ma. Tak jakby ciągle pada, jakby ciągle nie ma słońca. Póki co tegoroczne lato to coś pomiędzy wiosną, a jesienią. Ale w innym niż zwykle znaczeniu. Poranki są wietrzne i wiosennie chłodne, wieczory spowite jesienną wilgocią i ponure. Gdyby nie mnogość kolorów w ogrodzie, warzyw na straganach, jabłek pod których ciężarem ugina się jabłonka, nie zauważyłabym lata.

Jak zwykle pocieszam się czymś dobrym. Makaron jest dobry. Pomidory są dobre. Pachnące, soczyste i pyszne. I tanie. Dlatego zamiennie proponuję Wam lato na talerzu. Makaron z pomidorami i słoneczną, żółtą cukinią. Z bakłażanem i rozmarynem. Poprawia humor.

Wstążki z pomidorami, warzywami i mozzarellą

pół opakowania ulubionego makaronu (np.tagliatelle)

niecały kg pomidorów (dowolnie: malinowe, podłużne itd, można zmieszać)

2 średniej wielkości cukinie (u mnie żółte)

1 niewielki bakłażan

2 cebule cukrowe

2 ząbki czosnku

łyżeczka rozmarynu (lub więcej)

sól morska

świeżo mielony pieprz

łyżka masła + łyżeczka

2 łyżki oliwy

ok 200 g porwanej mozzarelli

Cukinię i bakłażana myjemy, kroimy wzdłuż i w półplastry o grubości palca. Przekładamy na sito, posypujemy szczodrze solą i odstawiamy by puściły wodę. Cebulę siekamy, wrzucamy na rozgrzane w dużej patelni (lub woku) masło i oliwę, lekko solimy, posypujemy połową rozmarynu, szklimy. Pomidory kroimy w kostkę, wrzucamy do cebuli, dodajemy pieprz i dusimy, pod przykryciem kilkanaście do 20 minut. Cukinię i bakłażana można osobno podsmażyć, albo od razu dodać do duszonych pomidorów (można wówczas dodać dodatkową łyżeczkę masła). Gdy zmiękną, a sos zgęstnieje, dodajemy czosnek starty lub drobno posiekany i pozostały rozmaryn, zdejmujemy z ognia, przykrywamy by danie przeszło aromatem i nie wystygło. Makaron gotujemy al dente, odcedzamy i wrzucamy do sosu, dobrze mieszamy. Podajemy z porwaną mozzarellą i posypane świeżo mielonym pieprzem. Smacznego!

podobno ostatnie

2011-07-29T12:32:00.002+02:00

Podobno to ostatnie maliny. Tak przynajmniej twierdzi pani w moim warzywniaku. Szkoda. To jedne z moich ulubionych owoców lata, ale rzadko robię z nich coś konkretnego. Wolę jeść je świeże, prosto z koszyka, a jeszcze lepiej - prosto z krzaczka. Jednak te ostatnie dodałam do ciasta. Miałam ochotę na jedno z moich ukochanych połączeń: maliny z czekoladą. Czekoladowe brownies z malinami podbiło serca wszystkich, którzy próbowali. Przepis od Marthy Stewart, lekko zmieniony. I pyszne ciasto na pożegnanie malin.

Brownies z malinami

(na podstawie przepisu M.Stewart)

200 g masła + odrobina do wysmarowania formy

225 g gorzkiej czekolady (użyłam 200 g, pół na pół z mleczną)

1,5 szklanki cukru (zmniejszyłam tę ilość do niepełnej szklanki)

4 duże jajka

łyżeczka ekstraktu z wanilii

3/4 szklanki mąki pszennej

1/2 łyżeczki soli

ok 150-200 g malin (warto zostawić część do przybrania)

Piekarnik rozgrzewamy do 180 st. C.

Czekoladę łamiemy na kawałeczki i razem z masłem roztapiamy w dużej misce nad garnkiem z gotującą się wodą, co chwilkę mieszając. Gdy całkowicie się rozpuści zostawiamy do ostygnięcia. Dodajemy cukier, następnie po jednym jajku, każde dokładnie łączymy z masą (robiłam do trzepaczką balonową, ale można mikserem). Na koniec dodajemy wanilię i mąkę z solą, delikatnie, ale dokładnie łącząc w gładką masę, Mieszamy ją ostrożnie z malinami (by pozostały w całości) i przelewamy masę do formy wysmarowanej masłem (najlepiej do niedużej prostokątnej, ja takiej nie mam, więc użyłam tortownicy). Pieczemy 45 minut. Wystudzone ciasto kroimy w kwadraciki (ja z racji formy, w trójkąty;)). Smacznego!

Chciałabym jeszcze podziękować Pannie L., Sue, Strawberries&Cream, Asix oraz CookingJ za wyróżnienie i przeprosić, że nie nominuję kolejnych blogów. Wiem, że są osoby uczulone na wszelkie wyróżnienia i łańcuszki, nie zamierzam im podpadać;) Z przyjemnością jednak podzielę się siedmioma faktami na mój temat:)

1. Jestem plastykiem, ale niestety nie pracuję w zawodzie. Może w przyszłości się to zmieni:) Póki co maluję i tworzę hobbystycznie

2. Od lat piszę poezję(klik), chociaż odkąd na świecie jest moja Lu, mam na to niewiele czasu

3. Mój mąż również pisze poezję, dzięki temu się poznaliśmy:)

4. Nigdy nie miałam ręki do ciast, zawsze wychodziły mi okropne zakalce. Pewnego dnia coś lub ktoś mnie odczarował i teraz mogłabym piec na okrągło

5. Jestem chaotyczną bałaganiarą, w mojej kuchni panuje wieczny nieład, w którym tylko ja potrafię się odnaleźć;)

6. Nie mam ręki do roślin, dlatego niewiele ich w moim domu, wydaje się, że jestem skazana na hodowlę kaktusów, bo wszystko inne usycha zapomniane:)

7. Jestem zodiakalnym lwem, podobnie jak mój mąż, córka, ojciec, teść, teściowa (nawet z tego samego dnia co ja) oraz siostra męża, jesteśmy lwią rodziną po prostu;)

nie ma jagód - są borówki

2011-07-19T18:26:00.003+02:00

Obudziłam się z przemożną chęcią upieczenia czegoś. Z owocami. Może w końcu pora zabrać się za jagodzianki? Wysłałam więc męża po jagody. Przyniósł borówki. Bo jagody ponoć zmarzły. Są brzydkie, pomarszczone i kwaśne. Mina mi zrzedła. Taką miałam ochotę na jagodzianki. Nie lubię takich niespodzianek. Postanowiłam jednak doprowadzić plan do końca. Zrobiłam ciasto drożdżowe (w tej rozpaczy zapomniałam o maśle i wcisnęłam je w ciasto, które już miało wędrować do rośnięcia;)). Z borówkami. I twarożkiem.

Przepis na ciasto drożdżowe z ziemniakami znalazłam u Liski, jakiś czas temu. Robiłam z niego już drożdżówki z malinami i rabarbarem. Jest świetne. Miękkie, puszyste i świeże nawet następnego dnia. Najlepsze do bułeczek. Dlatego zawsze wszystkim polecam ten przepis i póki co, nie korzystam z innego.

Drożdżówki z serem i borówkami

450 g mąki pszennej (użyłam więcej, ok 510 g )

250 ml mleka

100 g cukru

100 g masła (użyłam miękkiego, ale może być stopione)

7 g drożdży instant

120 g ugotowanych, dokładnie utłuczonych ziemniaków

pół łyżeczki soli

cukier waniliowy (dałam łyżkę cukru z prawdziwą wanilią)

nadzienie:

100 g białego twarogu

2 łyżki cukru pudru

kilka łyżek jogurtu naturalnego

łyżka soku z cytryny

ok 250 g borówek lub innych owoców (maliny, jeżyny, porzeczki - co kto lubi)

jajko do posmarowania

opcjonalnie: lukier z 1/2 szklanki cukru pudru oraz soku z 1/2 cytryny

Drożdże mieszamy z cukrem i kilkoma łyżkami mleka. Dodajemy łyżkę mąki i odstawiamy na 15 minut. Dodajemy pozostałe składniki i wyrabiamy ciasto. Powinno być elastyczne i nie klejące do rąk. Formujemy kulę i umieszczamy ciasto w misce, przykrywamy i odstawiamy do wyrośnięcia (ciasto rośnie bardzo dobrze, powinno podwoić objętość w przeciągu godziny).

Twarożek rozdrabniamy widelcem z cukrem pudrem, dodajemy sok z cytryny i jogurt, mieszamy i odstawiamy w chłodne miejsce.

Z wyrośniętego ciasta formujemy niewielkie bułeczki, lekko je spłaszczamy i układamy na blasze wyłożonej papierem do pieczenia, w odstępach, ponieważ urosną (z podanej ilości ciasta wychodzi ok 14 bułeczek). Spodem małej szklaneczki zanurzonej w mące robimy wgłębienie w każdej bułeczce. Nakładamy w nie po ok 2 łyżeczki twarożku i układamy owoce. Brzegi bułeczek smarujemy jajkiem rozmąconym z kilkoma łyżeczkami wody. Zostawiamy bułeczki do wyrośnięcia na ok 30 minut (zostawiłam na krócej) i rozgrzewamy piekarnik do 200 st. C.

Wstawiamy blachę do nagrzanego piekarnika i pieczemy drożdżówki ok 15-20 minut. Wystudzone można polukrować. Smacznego!

przepis dzięki przypomnieniom Olcika dołączam do akcji Jagodowo Nam 3 :)

kto odwiedza targ staroci

2011-07-17T20:36:00.000+02:00

Miało być ochłodzenie. Było upalnie. W niedzielny poranek nic mnie nie wygoni z łóżka. No, prawie nic. Natura szperacza wygrała, mimo upalnego poranka. Dawno nie odwiedzałam już targu staroci na wielkim placu przy Dworcu Świebodzkim. Nie znoszę tego placu, zalewu chińskich ubrań, przekrzykujących się sprzedawców i tłumu, który nie patrząc na nic spieszy do interesujących go straganów. Albo wręcz przeciwnie, snują się, nie wiedząc co obejrzeć, a co pominąć. Zupełnie blokują przejście i dmuchają innym w twarz dymem z papierosów. Niemieckie proszki i płyny do płukania, stosy marnej jakości narzędzi i dziwnych wynalazków. Jednak ci, którzy znają tylne przejście, mają szansę pominąć cały ten zgiełk;) i powoli pooglądać sobie "starocie". Czego to ludzie nie sprzedają. Stosy rupieci, starych szmat i mocno podniszczonych książek. Ale lubię niespiesznym krokiem wędrować wzdłuż torów, gdzie na gołej ziemi lekko wcięci sprzedawcy rozkładają swoje "skarby" w nadziei, że zarobią chociaż na kolejne piwo.

I właśnie dzisiaj wśród zaśniedziałych widelczyków, obitych filiżanek, niewielu antyków (cudowny gramofon z muzyką bardzo retro) i wybrakowanych zabawek, ujrzałam dwie książki: Baking Handbook, Marthy Stewart oraz The handmade loaf, Dana Leparda. Za grosze. I chociaż z zakwasem w dalszym ciągu się nie zaprzyjaźniłam, to nie mogę doczekać się, aż zrobię chleb z serwatką, albo z sokiem z kiszonych ogórków. Chyba nie ma większej motywacji niż książka, która spada z nieba i piękne zdjęcia cudownych, domowej roboty bochenków z różnych krajów Europy. I najrzetelniejszy przepis na zakwas jaki widziałam. Jakże się cieszę, że nie wagarowałam na lekcjach angielskiego;)

Zanim zabiorę się za bardziej skomplikowane chleby i wypieki, przedstawiam Wam tymczasem najprostszy przepis z podręcznika M. Stewart. Przepis na popovers (nie potrafię tego przetłumaczyć:)). Mocno jajeczne ciasto, które rośnie jak szalone, przybierając dziwaczne kształty. Amerykański przysmak śniadaniowy. Szczerze mówiąc, gdy wlewałam rzadkie ciasto do foremek, nie wierzyłam, że z tego powstanie coś dobrego (że powstanie cokolwiek). Teraz wiem, że ten ekspresowy przepis zostanie ze mną na dłużej. Wystarczy wstać 35 minut wcześniej (5 minut przygotowań i 30 minut pieczenia), by pałaszować to ptysiowo-omletowe "niewiadomoco" na śniadanie, z masłem i dżemem (ale mąż testował też wersję wytrawną, z szynką i pomidorem). Ci, którzy znają i lubią popovers pewnie korzystają z foremek specjalnie do nich przeznaczonych. Ja robiłam je pierwszy raz i użyłam zwykłej formy do muffin.

Popovers

(z Baking Handbook, M. Stewart)

1,5 szklanki mleka

1,5 szklanki mąki pszennej

6 jajek

3/4 łyżeczki soli

1,5 łyżki cukru pudru

masło do wysmarowania foremek

Piekarnik rozgrzewamy do 230 st. C. Mleko łączymy dokładnie z jajkami w misce. Wsypujemy przesianą mąkę, cukier i sól i mieszamy do powstania ciasta (będzie rzadkie), robiłam to trzepaczką balonową, można użyć miksera, ale nie należy mieszać zbyt długo, drobne grudki nie przeszkadzają. Foremki wysmarowane masłem napełniamy ciastem (ok 5 łyżek na każdą foremkę). Pieczemy 30 minut, nie otwierając piekarnika w trakcie. Ciasto powinno znacznie wystawać z foremek i mieć złotobrązowy kolor. Gotowe popovers od razu wyciągamy i podajemy jeszcze gorące, najlepiej z masłem i ulubionym dżemem. Smacznego!

z myślą o dzieciakach

2011-07-16T16:36:00.000+02:00

Chciałabym Wam przedstawić mojego drugiego kulinarnego bloga. Ten jednak stworzony został po to, by gromadzić przepisy najlepsze dla dzieci. Takich blogów mi brakuje, mam nadzieję, że będzie przydatny. Jeśli macie jakiekolwiek pytania lub sugestie, serdecznie proszę o kontakt. Tymczasem zapraszam Wasze maluchy na "kotlety" z kalarepki panierowanej w marchewce:) Pozdrawiam Was ciepło!

O jeden koszyk (nie) za dużo

2011-07-16T09:38:00.000+02:00

Kilka koszyków brzoskwiń. Kilka koszyków nektarynek. W prezencie. "Coś tam z nich zrobisz". Jasne. Gdy w grę wchodzą świeże owoce nigdy nie wybrzydzam, nie narzekam, że czeka mnie stanie przy garnkach i piekarniku. Dżemy, ciasta, ciasteczka. Sałatki, crumble, ryż. Owoce nie ograniczają (ale skłonna jestem twierdzić, że nic w kuchni nie ogranicza, poza naszą wyobraźnią). Gdy myślałam, że to już koniec koszyków, okazało się, że ktoś schował do lodówki jeszcze jeden. Kilka brzoskwiń. Jeszcze twardawych i nie tak słodkich. Po cieście z nektarynkami (na podstawie przepisu z ostatniego numeru Kuchni), które wyszło bardzo słodkie, mimo iż zmniejszyłam ilość cukru, pomyślałam o czymś mniej słodkim, prawie wytrawnym. W rezultacie zaimprowizowałam tartę. Kruchą, choć z olejem (nie ma to jak w przypływie entuzjazmu do upieczenia ciasta odkryć brak masła w lodówce). Bałam się czy wyjdzie. Wyszło. I było bardzo dobre. Mimo, iż nie miałam czasu by ciasto przed pieczeniem schłodzić, wyszło tak kruche, jak powinno.

Tarta brzoskwiniowa z kardamonem i miodem

2 niepełne filiżanki mąki pszennej(ok 300 g) - można zmieszać z razową, w dowolnych proporcjach
1/2 szklanki cukru pudru
1/2 szklanki oleju
2 jajka
łyżka śmietany (użyłam 12% ale może być dowolna)
1/2 łyżeczki soli
1/2 łyżeczki proszku do pieczenia
2 łyżki otrąb lub płatków zbożowych (dowolnych)
łyżeczka cukru z prawdziwą wanilią
płaska łyżeczka kardamonu
2 łyżki miodu
ok 4 dużych brzoskwiń lub nektarynek, nie bardzo dojrzałych (by łatwo kroić w plastry)

Mąkę mieszamy z solą i proszkiem, dodajemy cukier, olej, jedno całe jajko i jedno żółtko (białko odkładamy do lodówki). Szybko mieszamy ciasto, dodajemy śmietanę i zagniatamy ciasto, robimy kulę i chowamy do lodówki na 30 minut. W tym czasie brzoskwinie przepoławiamy, wyciągamy pestki i kroimy w cienkie plasterki. Formę do tarty (lub tortownicę) oprószamy mąką, schłodzone ciasto wałkujemy i wylepiamy nim formę, nakłuwamy w kilku miejscach widelcem. Otręby mieszamy z cukrem waniliowym i kardamonem i posypujemy spód. Układamy na nim spiralnie plasterki brzoskwiń, tak by nachodziły na siebie. Schłodzone białko ubijamy (nie całkiem sztywno, tylko by się spieniło) z miodem i szczyptą soli, Powstałą pianką smarujemy delikatnie owoce, jeśli został nam płyn, polewamy nim owoce. Pieczemy ok 50 minut. Tartę wyciągamy po ostygnięciu. Smacznego!

czym jest kuła i dlaczego żytnia jest lepsza od ciastoliny

2011-07-15T09:28:00.001+02:00

Kuła ciasta. Kuła jarzębiny. Mnóstwo kuł w mleku na śniadanie. Balon też jest kułą, jedynie buła jest bułą:) Słówka dwulatków brzmią tak słodko i mają dziwną moc wkradania się do codziennego słownika całej rodziny. Moja Lu na każdą kulę, z czegokolwiek by nie była, reaguje euforią. Jednak będąca na pierwszym miejscu kuła z ciastoliny została zdetronizowana przez ciasto na pizzę. Dlaczego? Po pierwsze i najważniejsze, trafia ono ostatecznie do naszego brzuszka, a nie do skrzynki z hello kitty, którą cholernie ciężko się otwiera. Po drugie nie pachnie jak kulki proteinowe na ryby. Pachnie drożdżami. Po trzecie - rośnie! A to czyni je już bardzo atrakcyjnym obiektem obserwacji. No i jest żytnie, po upieczeniu chrupiące i z pewnością zdrowsze od grubego, białego ciasta. W dodatku idealnie komponuje się z wędzoną rybą. Serio!

Jeśli mam być szczera nie jestem ortodoksyjnym pizzomaniakiem, który uznaje jedynie włoską pizzę na cienkim cieście. Lubię puchate pizze amerykańskie i przypominające wytrawne ciasto drożdżowe pulchne foccacie. Ale czasem mam po prostu ochotę na coś...zdrowszego? Lżejszego. Chrupiącego. Zrobiłam pizzę na cieście pszenno-żytnim*, przy czym użyłam razowej mąki żytniej. Ciasto rosło wspaniale, a po upieczeniu było pachnące i takie jak się spodziewałam - cienkie, zwarte w środku z chrupiącymi brzegami.

Ale było coś co mnie zaskoczyło w tej pizzy: nie sądziłam, że z dodatkiem makreli i kaparów może być tak pyszna. Lubię makrelę i postanowiłam uczynić ją składnikiem pizzy. Spodziewałam się czegoś dobrego. Dla mnie osobiście nie była dobra. Była idealna:) Jeśli lubicie słone, wyraziste mięso wędzonej makreli, ta pizza i Wam przypadnie do gustu.

Żytnia pizza z makrelą i kaparami

Ciasto:
200 g mąki pszennej
100 g mąki żytniej razowej
opakowanie drożdży instant
łyżeczka soli
łyżeczka cukru
2 łyżki oliwy z oliwek + odrobina do posmarowania
ok 200 ml letniej wody

Obłożenie:
4 łyżki gęstej śmietany
pół małego pęczka koperku
świeżo mielony pieprz
ok 150 g startego zółtego sera, łagodnego w smaku (może też być porwana mozzarella)
mięso oddzielone z jednej wędzonej makreli
cebula (użyłam młodej) posiekana w cienkie piórka
pomidor pokrojony w cienkie plasterki
garść kaparów

Obie mąki mieszamy z solą, cukrem i drożdżami w dużej misce. Wlewamy wodę i oliwę, mieszamy i wyrabiamy ciasto, powinno odstawać od dłoni (Można dodać jeszcze troszkę mąki). Z wyrobionego ciasta formujemy kulę (kułę;)), smarujemy ją oliwą, przykrywamy czystą ściereczką i odstawiamy do wyrośnięcia na ok godzinę. Z podanej ilości ciasta wychodzą dwie pizze.

Piekarnik rozgrzewamy do minimum 230 st.C. lub więcej, do 260 st.
Wyrośnięte ciasto dzielimy na pół, wałkujemy by uzyskać dość cienki placek (ale jego grubość zależy od gustu, ja robiłam bardzo cienkie). Przekładamy na oprószoną mąkę blachę. Ze śmietany i posiekanego koperku robimy sos, doprawiamy pieprzem.Rozsmarowujemy na cieście. Posypujemy serem. Na nim układamy plastry pomidora i cebuli, cząstki makreli i posypujemy kaparami. Pieczemy ok 8-10 minut, w zależności od grubości ciasta. Smacznego!

* Z podobnego ciasta robiłam też żytnie pizzeriny z chorizo

Ile poezji jest w plackach?

2011-07-14T10:27:00.001+02:00

byliśmy: my – ci sami

zmieniały się tylko miasta, rzeki, wilgoć

świat stał się nagle chybotliwym pomostem

grzmot gdy podrywał mewy – białe plamki

na burzowym niebie czas nieruchomiał siny,

wstrzymywał nam oddech, można było

wypalać przestrzeń między wierszami

dziś deszcz rządzi wierszem, tym miejscem

posłuchaj: zgoda osiada we mnie jak kurz

na fotografiach te same twarze nowe przeznaczenia

to było wtedy gdy znalazłam swoje: stać

niepewnie, czekać aż trzcina pozacina chmury;

zamknąć cię w słowach – perkozach,

w przedwieczornym wietrze co niepokoi wody.

Zastanawiacie się pewnie co mnie tak dzisiaj na poezję wzięło? Chyba przez tę pogodę. Za oknem deszcz, ciemno i ponuro. W takie dni mam ochotę pisać, chociaż od dawna brakuje mi czasu na poezję. Ten powyżej to stary wiersz, gdy go czytam to tęsknię. Za formowaniem myśli w smętne frazy:) Ale mam za to czas, by szukać poezji w codzienności. Powtarzać kilka razy słowa, które mi się podobają najbardziej. Ot, taka cukinia, na przykład. Bardzo ładne słowo, prawda?;)

Dzisiejsze placuszki to alternatywa dla słodkich pancakes. Z cukinią i natką. Najlepsze w nich jest to, że nadają się i na śniadanie i na podwieczorek. Albo lekki obiad. No i są idealne na piknik. Jak tylko pogoda się poprawi...

Placuszki z cukinią i kremowym sosem czosnkowym

Placuszki:

150 ml mleka

100 ml maślanki (albo jogurtu lub kefiru, można też zrobić z samego mleka - 250 ml)

250 g mąki pszennej

2 jajka

płaska łyżeczka soli

1 cukinia

pęczek natki pietruszki

pieprz

Sos:

200 ml śmietanki kremowej

szczypta kurkumy

2 duże ząbki czosnku

łyżeczka suszonych ziół (użyłam szczypiorku)

sól do smaku

Mleko i maślankę roztrzepujemy z żółtkami (białka możemy na chwilę odłożyć do lodówki). Dodajemy przesianą mąkę i sól. Dokładnie mieszamy. Cukinię dokładnie myjemy, ścieramy na tarce o dużych oczkach. Natkę siekamy (część można zostawić do posypania gotowych placków). Dodajemy cukinię i natkę do ciasta. Mieszamy i odkładamy na chwilę. Przygotowujemy sos: Śmietankę lekko ubijamy, by nie była tak rzadka, ale nie za bardzo. Dodajemy resztę składników i czosnek starty drobniutko. Mieszamy i schładzamy w lodówce.

Na patelni rozgrzewamy niewielką ilość oleju. Schłodzone białka ubijamy ze szczypta soli i dodajemy do ciasta, delikatnie mieszając całość. Na rozgrzaną patelnię wlewamy porcjami ciasto i smażymy placuszki z obu stron, do zrumienienia. Odsączamy na papierze. Podajemy z sosem. Placuszki można jeść też na zimno, jako przekąskę na pikniku, ale najbardziej smakują ciepłe. Smacznego!

Co ma Jarmusch do lodów?

2011-07-13T12:33:00.000+02:00

Troszkę ma. Jeśli pamiętacie film Jima Jarmuscha, "Down by Law", pewnie domyślacie się o co chodzi. O scenę, w której Benigni, Lurie i Waits śpiewają "I scream, you scream, we all scream for ice-cream!".I ja dzisiaj też tak śpiewam, chociaż na taniec "dokolusia" mnie nie namówicie;) Za to do porcji domowych lodów nie trzeba mnie namawiać, wcale.

Nie mam maszyny do lodów, więc staram się robić lody jak najprostsze. Te, które dziś przedstawiam nie mają jajek. Kilka prostych składników, nic skomplikowanego. Nie ma nawet potrzeby mieszania ich podczas zamrażania (z resztą mogłyby stracić puszystość). Przepis znalazłam u Natalii. Posłużył mi jako baza do malinowych. Podaję z moimi zmianami. We all scream for ice-cream;)

Lody waniliowo-malinowe, bez jajek

530 ml mleka kondensowanego, niesłodzonego

250 ml śmietanki kremowej

3 łyżki drobnego cukru z prawdziwą wanilią

2 łyżki golden syrup (lub miodu)

filiżanka świeżych malin, delikatnie rozdrobnionych

Śmietankę bardzo dobrze ubijamy z cukrem waniliowym. Do mleka dodajemy golden syrup i miksujemy kilka minut, by dobrze je spienić. Łączymy mleko ze śmietanką i delikatnie mieszamy z malinami. Przekładamy masę do plastikowego pojemnika i zamrażamy przez ok 3-4 godziny. Smacznego!

Kochanie, co z tym serkiem?

2011-07-10T21:51:00.000+02:00

Mówiąc to, małżonek mój miał na myśli półkilogramowe wiaderko serka wiejskiego, którego termin przydatności do spożycia miał się skończyć nazajutrz. Jakoś nie mogłam sobie wyobrazić, że zjem go za jednym razem, w jakiejkolwiek postaci. Jeśli mam być szczera, przejadł mi się ostatnio. Kanapki, sałatki, tosty. Z pomidorami i cebulą. Albo z dżemem morelowym. Cottage cheese jest dość uniwersalny, bardzo lubię jego delikatny smak i granulki. Już gdzieś widziałam przepisy na sernik z jego udziałem, a za mną sernik chodził od dłuższego czasu. Kolejna sernikowa improwizacja z dodatkiem jagód, które są jednymi z moich ulubionych owoców, oraz krówek, które są jednymi z ulubionych słodyczy każdego łasucha:)

Jagody i skórka cytrynowa dodana do masy tworzą orzeźwiającą kwaskowatość, którą równoważą słodycz krówek (rozpuszczone na wierzchu tworzą pyszną polewę) i lekko cynamonowego spodu. To naprawdę pyszny sernik, i nawet mój luby zjadł kilka porcji, chociaż za ciastami nie przepada. Kawałeczek?

Sernik z jagodami i krówkami

Spód:

200 g ciasteczek digestive (lub zwykłych herbatników)
100 g masła, stopionego
łyżeczka cynamonu
łyżeczka cukru z prawdziwą wanilią (lub ziarenka z wanilii)

Masa:

500 g serka wiejskiego (przed odcedzeniem)
200 g mielonego serka (używam serka Wieluń)
150 g cukru pudru
50 g miękkiego masła
3 jajka
torebka budyniu śmietankowego
skórka otarta z 1 niewielkiej cytryny

Wierzch:

300 g jagód, delikatnie skropionych łyżką soku z cytryny
ok 150 g krówek, posiekanych

Piekarnik rozgrzewamy do 200 st. C. Ciasteczka rozdrabniamy w mikserze, mieszamy z cynamonem i wanilią, wlewamy masło i wyrabiamy masę. Dno tortownicy wylepiamy powstałą masą i pieczemy ok 10 minut. Wyciągamy do ostygnięcia i zmniejszamy temperaturę w piekarniku do 180 st. C.

W tym czasie robimy masę: Cukier puder mieszamy z miękkim masłem i ucieramy mikserem kilka minut. Serek wiejski odciskamy i mielimy w maszynce lub za pomocą miksera, nie musimy tego robić zbyt dokładnie, ponieważ miksując go z kolejnymi składnikami nabierze dodatkowej gładkości. Oba serki dodajemy do masła i cukru, ucieramy do połączenia, następnie zmniejszając obroty dodajemy po jednym jajku (po każdym ucieramy minimum 30 sekund). Dodajemy budyń i skórkę cytrynową. Ucieramy do dokładnego połączenia się wszystkich składników, gotową masę wylewamy na podpieczony spód.

Na wierzchu układamy jagody i posypujemy posiekanymi krówkami. Wstawiamy do piekarnika i pieczemy ok godziny. Po upieczeniu sernik dobrze studzimy, a następnie wkładamy do lodówki na minimum godzinę (ja włożyłam na noc). Smacznego!

A wieczorem...?

2011-07-10T17:08:00.000+02:00

Curry dla leniwych

2011-07-09T10:25:00.001+02:00

Czyli dla mnie:) Curry warzywne, w pełni wegetariańskie, a jeśli zamiast ghee użyjemy oliwy to i wegańskie. Proste i szybkie, takie curry na skróty. Nie wymaga arsenału przypraw. Wystarczą tylko świeże warzywa, pasta curry i mleko kokosowe. W sam raz na szybki, letni obiad. Podaję je z ryżem, ale świetnym towarzystwem dla warzyw będzie też ulubiona kasza (why not?).

Curry warzywne

pół niewielkiego kalafiora

średniej wielkości cukinia

ok 200 g fasolki szparagowej

pęczek dymki

ząbek czosnku

2 łyżeczki zielonej pasty curry

pół łyżeczki zmielonych nasion kuminu

pół łyżeczki zmielonych nasion kolendry

szczypta cynamonu

250 ml bulionu warzywnego

400 ml mleka kokosowego

łyżka ghee (lub 2 łyżki oleju roślinnego)

pęczek kolendry

Dymkę kroimy, szczypior odkładamy. W garnku lub na dużej patelni rozgrzewamy masło i wrzucamy przyprawy oraz pastę curry. Podsmażamy cebulkę przez chwilkę (tak, żeby się nie zrumieniła). Warzywa myjemy, kalafiora dzielimy na różyczki, cukinię kroimy w sporą kostkę, z fasolki odcinamy końce. Do cebulki wrzucamy kalafiora, mieszamy, by pokrył się masłem i przyprawami, podsmażamy chwilkę, zalewamy bulionem i przykrywamy. Dusimy, aż lekko zmięknie, dorzucamy fasolkę i cukinię. Zalewamy mlekiem kokosowym, mieszamy, przykrywamy i gotujemy do pożądanej miękkości warzyw (najlepiej gotować krótko, aby warzywa zachowały smak i chrupkość). Do gotowego curry dodajemy drobno posiekany czosnek i szczypiorek, zostawiamy na chwilę pod przykryciem. Podajemy posypane kolendrą lub natka pietruszki, z ryżem lub ulubioną kaszą. Smacznego!

More Pikle

2011-07-05T13:28:00.000+02:00

Z pewnością wiele z Was ma zdjęcia, które nie trafiły na bloga z różnych powodów. Może nie do końca Wam odpowiadały? Albo nie pokazały dania tak jak powinny? Albo po prostu w obliczu zatrzęsienia sezonowych dóbr zwyczajnie się "przeterminowały"? Ja mam takich zdjęć całkiem sporo, gdybym chciała je zamieścić na blogu, musiałabym dodawać posty codziennie (albo nawet kilka razy dziennie;)). Żeby jednak nie zniknęły zupełnie w czeluściach folderu na moim komputerze, postanowiłam założyć na facebooku album specjalnie dla tych zdjęć przeznaczony (klik). Zapraszam Was serdecznie, jeśli macie ochotę zobaczyć co robi Mar, a czym do tej pory nie chciała się podzielić;)

I love Purple!

2011-07-04T12:52:00.000+02:00

Fioletowy kalafior. Nie wiem czy widziałam kiedyś ładniejsze warzywo. Polowałam na niego odkąd zobaczyłam go kiedyś na zagranicznym blogu. Myślałam, że u nas nie ma szans. Tymczasem są. Kosztował 3 złote i wyglądał pięknie. Nie obchodziło mnie ani trochę jak smakuje, ale byłam pewna, że coś tak pięknego nie może być niesmaczne. Marzył mi się fioletowy krem. I spełniłam to malutkie marzenie. Zupa była pyszna, a jej kolor rozweselał do ostatniej łyżki. Gracie ze mną...w fioletowe?:)

Trochę było mi szkoda przerabiać go na krem, ale lubię kolorowe zupy. Pamiętacie walentynkowy krem z buraków i kapusty? Krem, który powstał z kalafiorka, zjadł nawet mój mąż, który ma uczulenie na miksowane papki. Mogłam zrobić sałatkę, z tym że ja za sałatkami nie przepadam:) Za zupami owszem. Zwłaszcza kolorowymi.

Krem z fioletowego kalafiora

niewielki kalafior fioletowy (można użyć zwykłego lub zielonego)
2 młode cebule
duży ząbek czosnku
kalarepka (lub rzepa, rzodkiew lub kilka rzodkiewek)
niewielki ziemniak
łyżka masła (płaska)
łyżeczka oliwy
litr bulionu
2 łyżki soku z cytryny

do podania: gęsta śmietana, oliwa, wędzona papryka (lub pasta z papryki)

Kalafiorka myjemy, dzielimy na cząstki. Cebulę kroimy w kostkę, czosnek w płatki. Rozgrzewamy w garnku masło i oliwę, wrzucamy cebulę i czosnek, delikatnie solimy i podsmażamy na małym ogniu, by cebula zmiękła, ale nie rumieniła się. Ziemniaka i kalarepkę obieramy, kroimy w kostkę i dorzucamy do garnka razem z kalafiorem, mieszamy tak by tłuszcz pokrył warzywa i chwilę smażymy, po czym zalewamy bulionem, przykrywamy garnek i gotujemy, aż warzywa będą odpowiednio miękkie. Zdejmujemy zupę z ognia, dodajemy sok z cytryny dla utrwalenia koloru i odstawiamy przykrytą na kilka minut. Jeśli trzeba doprawiamy solą i pieprzem. Miksujemy na krem. Podajemy z kleksem śmietany, skropiony oliwą i przyprószony papryką. Smacznego!

Rustykalna tarta z morelami (i tymiankiem)

2011-07-03T10:11:00.001+02:00

Morele i tymianek to połączenie, które kilka lat temu odkryłam przy okazji karmelizowanych owoców, z tymiankiem właśnie. Zapomniałam jednak o nim na tych kilka lat. Potem zakochałam się w Liskowym cieście. I gdy w tym roku kupiłam piękne, pachnące morele, miałam zamiar zrobić to ciasto. Tymczasem w ręce wpadł mi lipcowy numer Kuchni. Zobaczyłam w nim rustykalną tartę, która sprawia, że od samego patrzenia na nią człowiek ma ochotę znaleźć się na wsi. Słuchać rano koguciego piania, wieczorem świerszczy pod progiem, wąchać trawę po deszczu. I na podwieczorek jeść właśnie tę tartę.

W przepisie nie ma mowy o tymianku, więc go dodałam. Płatki migdałowe też. I wyszło ciasto kruche, tak kruche i maślane, że rozsypuje się w ustach. Które, w połączeniu z lodami, zwyczajnie uzależnia.

Tarta z morelami i tymiankiem

na podstawie przepisu z Kuchni 7-2011

Ciasto:

250 g mąki pszennej

150 g zimnego masła

3 łyżki cukru pudru

jajko

pół łyżki świeżych listków tymianku (można zastąpić suszonym, dajemy wtedy troszkę więcej, nie ma ich w oryginale, można je pominąć, ale polecam je dodać, nadają charakteru)

Nadzienie:

100 g zmielonych migdałów
50 g brązowego cukru
900 g moreli (użyłam mniej, nie wałkowałam ciasta bardzo cieniutko, więc mniej się zmieściło)
50 g cukru pudru

do posypania: prażone płatki lub słupki migdałowe (w oryginale nie ma)

Z przesianej mąki, cukru i pokrojonego masła wyrabiamy ciasto, dodajemy tymianek i żółtko (białko zostawiamy) rozrobione z łyżką zimnej wody i zagniatamy ciasto (będzie bardzo miękkie, ale nie powinno lepić się do rąk). Z ciasta robimy kulę, zawijamy w folię i wkładamy do lodówki na godzinę. Morele kroimy na połówki, pozbywamy się pestek.

Piekarnik rozgrzewamy do 190 st C. Schłodzone ciasto rozwałkowujemy na placek grubości 2-3 mm (ja nie wałkowałam tak cieniutko, żeby po krojeniu uzyskać zgrabniejsze kawałki). Układamy na blasze wyłożonej papierem do pieczenia. Zmielone migdały mieszamy z cukrem i posypujemy ciasto, zostawiając przy krawędzi puste miejsce o szerokości kilku centymetrów. Na migdałach i cukrze układamy morele. Posypujemy cukrem pudrem. Brzegi delikatnie zawijamy, zakrywając morele położone najbliżej brzegu. Brzegi ciasta smarujemy rozmąconym białkiem. Pieczemy ok 45 minut. Gotowe posypujemy płatkami migdałów i cukrem pudrem. Najlepiej smakuje lekko ciepłe z lodami śmietankowymi. Smacznego!

Soczewica i młoda marchewka - na dwa sposoby

2011-07-02T10:38:00.002+02:00

Fakt, że mamy lato nie wyklucza roślin strączkowych z naszego jadłospisu. Fakt, że jest lato w dużej mierze wyklucza mięso z naszej diety. A to świetna okazja do eksperymentowania. Na przykład z soczewicą. Gdy zrobiło się ciepło rzuciłam się na warzywa i owoce, paczuszki z soczewicą zostawiając głęboko w kuchennych szufladach. Postanowiłam je wykorzystać.

Jakiś czas temu zrobiłam eklektyczne pierogi z kuminem, czarnuszką i tahiną. Niedługo potem bardziej swojską zupkę z pieczonym czosnkiem i pieprzem. W obu daniach główne role odegrały soczewica i marchewka. Zapraszam:)

Pikantne pierogi z soczewicą i młodą marchewką

kula ciasta na pierogi, wielkości pięści (nie podaję przepisu, bo zawsze robię na oko, nie dodaję jajka)

pół szklanki czerwonej soczewicy

2 niewielkie młode marchewki

2 młode cebule

ząbek czosnku

mała papryczka chili (suszona)

po pół łyżeczki kuminu, mielonej kolendry, czarnuszki

szczypta cynamonu i kurkumy

1-2 łyżki tahiny

łyżka oliwy lub masła

sól do smaku

prażony sezam do posypania

Soczewicę płuczemy, gotujemy w niewielkiej ilości osolonej wody, lub na parze. Po odsączeniu miksujemy lub rozgniatamy widelcem. Cebulę kroimy w drobną kostkę, wyszorowaną marchew ścieramy na tarce. Na oliwie podsmażamy cebulę, gdy się zeszkli dodajemy marchew, przykrywamy i dusimy, aż zmięknie. Trwa to chwilkę. Następnie mieszamy warzywa z soczewicą, dodajemy tahinę, pokruszoną chili, starty ząbek czosnku i wszystkie przyprawy.

Ciasto wałkujemy i szklanką wycinamy kółeczka, na środek każdego nakładamy ok 2 łyżeczek farszu i zlepiamy pierogi. Gotujemy w osolonym wrzątku z dodatkiem kapki oleju. Pierogi można potem także podsmażyć. Podajemy z łagodnym sosem (lub gęstym jogurtem) posypane prażonym sezamem.

Zupa z zielonej soczewicy z pieczonym czosnkiem i tymiankiem

szklanka zielonej soczewicy

2 młode marchewki

korzeń młodego selera

pomidor

ok 3 małych młodych ziemniaczków

główka czosnku

ok 1 l bulionu

gałązka tymianku + łyżka oberwanych listków

spora ilość świeżo mielonego pieprzu

ewentualnie sól

oliwa

Z główki czosnku ścinamy wierzch, owijamy główkę folią aluminiową tak, by nie zakryć wierzchu, skrapiamy go oliwą i pieczemy przez ok 20 minut (może dłużej) w rozgrzanym do 170 st C. piekarniku.

W tym czasie zagotowujemy bulion z gałązką tymianku, wrzucamy soczewicę i gotujemy, aż lekko zmięknie. Warzywa szorujemy i kroimy w kostkę, dorzucamy do zupy. Gdy będą już miękkie, ściągamy zupę z ognia, wyciągamy gałązkę tymianku, a dodajemy upieczone i pozbawione skórek ząbki czosnku. Zupę miksujemy, doprawiamy grubo mielonym pieprzem, oliwą i świeżym tymiankiem, jeśli trzeba dosalamy. Smacznego!

A jeśli o tymianek chodzi, jutro zapraszam na pyszny, hipnotyzujący i uzależniający deser;)

Rośnie jak na drożdżach

2011-06-19T16:25:00.000+02:00

Rośnie. Jak szalona. Nie uznaje obuwia, z odzieżą jest bardzo podobnie;) Buntuje się jak na dwulatka przystało. Je coraz mniej i tylko wybrane dania. Ciasto zje zawsze. Nawet z kwaśnym agrestem:)

Mimo kilku prób wciąż nie czuję się pewnie jeśli chodzi o ciasta drożdżowe. Polegam tylko na sprawdzonych przepisach, nie odważyłabym się eksperymentować na tym polu, bo dla mnie to wciąż jeszcze pole minowe. Poza tym z natury jestem niecierpliwa, wolę ciasta, które robi się w 15 minut i wrzuca do pieca. Drożdżowe jest kapryśne. Zawsze boję się, że nie wyjdzie.

Dziś pogoda jest iście kraciasta. Słońce chowa się za chmurami, deszcz pojawia się i znika. Raz jest jasno, raz szarawo. Wciąż jednak gorąco. Otwieram okna, wkładam lekką koszulkę (Lu w ogóle nic nie wkłada), chodzimy boso. Mam ochotę na drożdżowe, z agrestem. Jeśli chodzi o drożdżowe, dla mnie musi spełniać trzy warunki: musi szybko rosnąć, zawierać kwaśne owoce i ogromną ilość słodkiej kruszonki. Takie robię z przyjemnością, choć nie bez obaw. Przepis na wszelki wypadek wzięłam od Liski, tylko ciut inaczej postąpiłam z mlekiem i drożdżami.

Drożdżowe z agrestem i kruszonką

Ciasto:

500 g mąki pszennej

200 ml letniego mleka

20 g świeżych drożdży

60 g miękkiego masła

60 g cukru

3 żółtka

2 łyżeczki cukru z wanilią

szczypta soli

Kruszonka:

100 g mąki
50 g cukru
50 g zimnego masła
mała szczypta soli

Oraz: ok 250-300 g agrestu, przebranego, umytego i osuszonego

Drożdże rozpuszczamy w mleku z łyżeczką cukru i odstawiamy, by ruszyły. Mąkę mieszamy z cukrem, cukrem waniliowym i solą. Dodajemy masło, żółtka i mleko z drożdżami. Wyrabiamy ciasto tak długo, aż zacznie odchodzić od ręki (robiłam to mikserem). Przykrywamy ściereczką i odstawiamy do wyrośnięcia na godzinę.

Piekarnik rozgrzewamy do 180 st. C. Formę (użyłam tortownicy, ale może być większa, prostokątna - taka będzie nawet bezpieczniejsza) smarujemy masłem i wysypujemy mąką (zwykle używam w tym celu krupczatki, z braku użyłam razowej, ale jak najbardziej może być najzwyklejsza mąka). Ciastem wykładamy formę. Na wierzch układamy agrest.

Składniki kruszonki rozcieramy drewnianą łyżką, w miarę szybko by nie rozgrzewać ciasta. Posypujemy wierzch ciasta i wkładamy do piekarnika na 40 - 60 minut (moje potrzebowało 60, by dopiec się w środku, ale wymagało przykrycia folią aluminiową, by nie przypiekło się za bardzo z wierzchu). Smacznego!

Strączkowe i tymianek

2011-06-17T10:10:00.001+02:00

Dla mnie to para idealna. Strączkowe lubię też z majerankiem. Ale to przywołuje wspomnienie maminej grochówki, albo fasolowej. Gęstych zup tego typu nie jadłam od lat. Wolę lżejsze wersje. Wolę fasolkę szparagową. Pastę z ziaren soi, grochu, z soczewicy. Albo jak dziś, z bobu. To dwie proste propozycje, na zupkę i na pastę, taki udawany hummus. Macie ochotę?

Udawany hummus z bobu, z tymiankiem

500 g bobu

łyżeczka sody oczyszczonej

2 łyżki oliwy

2 łyżki tahini

łyżka soku z cytryny

duży ząbek czosnku

listki tymianku oberwane z kilku gałązek (można zastąpić suszonym)

sól

Bób gotujemy do miękkości w wodzie z dodatkiem sody, po odcedzeniu chłodzimy zimną wodą (łatwiej się obiera). Obrane ziarna skrapiamy oliwą i rozgniatamy widelcem, dodajemy tahini, sok z cytryny, starty ząbek czosnku i tymianek. Doprawiamy do smaku solą. Dokładnie mieszamy, gotową pastę przekładamy do miseczki lub słoika, wierzch skrapiamy oliwą by nie obsychał i trzymamy hummus w lodówce, można przechowywać ok 3 dni. Doskonała pasta do świeżego chleba. Smacznego!

Krem z fasolki szparagowej z tymiankiem

500 g młodej zielonej fasolki szparagowej

400 g młodych ziemniaków

pęczek dymki ze szczypiorkiem

3-4 ząbki czosnku

kilka gałązek tymianku + oberwane listki do podania

ok 2 l bulionu

oliwa z oliwek

pieprz kolorowy

Fasolkę myjemy, odcinamy końcówki, kroimy na mniejsze kawałki (wystarczy na pół). Ziemniaki szorujemy, kroimy w kostkę. Dymkę ze szczypiorkiem oraz obrany czosnek siekamy. W garnku rozgrzewamy 2 łyżki oliwy. Podsmażamy czosnek i dymkę ze szczypiorkiem. Zalewamy bulionem, gdy się zagotuje dodajemy fasolkę i ziemniaki oraz tymianek. Gotujemy aż warzywa zmiękną. Wyciągamy gałązki tymianku, zupę dokładnie miksujemy. Podajemy skropioną oliwą, posypaną świeżo mielonym pieprzem i listkami tymianku. Smacznego!

Małpka George lubi ogrodoburgery

2011-06-16T09:20:00.002+02:00

Dla niewtajemniczonych, małpka George to bohaterka kreskówki. Jednej z ulubionych kreskówek mojego dziecka. I nie ukrywam, że sama też się nieraz zagapię;) Mnie jednak urzekł wątek kulinarny pewnego odcinka (który delikatnie przewija się także w innych;)) a konkretnie: ogrodoburgery. Ogrodoburgery zrobione są z cieciorki i warzyw. Z jakich warzyw, tego w bajce nie powiedzieli. I bardzo dobrze, bo to oznacza, że mogę je robić na wiele sposobów i będą to zawsze ogrodoburgery. Czyli coś, co moje dziecko zje na 100% (jeśli bohater ulubionej kreskówki twojego dziecka coś je, to twoje dziecko zje to tym bardziej). I ja też nimi nie pogardzę:)

Ogrodoburgery czyli burgery z cieciorki i warzyw, z kolendrą

puszka ciecierzycy

1 niewielka cukinia

1 marchew (lub dwie małe)

kawałek selera (użyłam młodego) korzeniowego

ząbek czosnku

2-3 pełne łyżki dowolnych otrąb

sól i świeżo mielony pieprz

łyżeczka zmielonych nasion kolendry

pół łyżeczki zmielonych nasion kuminu

łyżka pasty paprykowej (opcja, można dodać łyżeczkę papryki w proszku)

pół pęczka świeżej kolendry, posiekanej

łyżeczka oliwy

olej do smażenia

do obtoczenia: kilka łyżek mąki kukurydzianej (można wymieszać z kaszką manną)

Cieciorkę odcedzamy, mielimy raz i skrapiamy oliwą by nie obsychała. Warzywa dokładnie myjemy, marchew, czosnek i seler obieramy, wszystkie warzywa ścieramy na tarce. Mieszamy z cieciorką, dodajemy posiekaną kolendrę, przyprawy (soli należy dodać sporo, po usmażeniu burgery będą mniej słone niż się spodziewamy). Na końcu dodajemy tyle otrąb by dało się z masy formować burgery (jeśli mimo tego masa jest zbyt rzadka, można zagęścić ją dodatkowo mąką kukurydzianą). Mimo wszystko jednak masa będzie luźnawa i burgerom łatwiej nadać odpowiedni kształt po obtoczeniu w panierce. Smażymy na rozgrzanym oleju z obu stron, do zrumienienia. Odsączamy z tłuszczu na serwetce. Podajemy z ulubionymi dodatkami (my jak widać na zdjęciach, jemy je z ryżem i surówką z młodej kapusty z koperkiem, oliwą i octem jabłkowym). Smacznego!

Cynamon i jagody (już?)

2011-06-14T17:42:00.002+02:00

Weszłam dziś do warzywniaka po coś zupełnie innego, ale mój wzrok od razu padł na jagody. Och, jak ja lubię patrzeć na Lu, gdy je jagody. Do tych własnoręcznie zbieranych w lesie (jak w tamtym roku) jeszcze daleko, ale nie mogłam ich nie kupić. Truskawki, choć bardzo je lubię, delikatnie nam się przejadły, czereśnie są na dobrej drodze by podzielić ich los. Ale jagody? Na jagody czeka się inaczej. Podobnie jak na poziomki. By mieć troszkę lasu we własnym domu i mnóstwo lata w ciastach z owocami...

Gdy wróciłam do domu, przypomniałam sobie, że nie mam masła. Upiekłam więc trochę eksperymentalnie ciasto z oliwą. Wyszło pysznie. A jagody połączone z cynamonem i gorzką czekoladą sprawdzają się wyśmienicie. Powstało niezbyt słodkie ciasto, które ze szklaneczką zimnego mleka posiada wręcz magiczne moce;) Polecam.

Ciasto z jagodami i gorzką czekoladą

250 g mąki pszennej

170 g cukru + łyżka do posypania

3 jajka

130 ml oliwy z oliwek (ok pół szklanki) - można zastąpić olejem

50 ml mleka

10 g cukru waniliowego (łyżka)

łyżeczka cynamonu + szczypta do posypania

łyżeczka proszku do pieczenia

60 g gorzkiej czekolady, posiekanej

200 g jagód, umytych, osuszonych i oprószonych łyżeczką mąki

Żółtka oddzielamy od białek. Umieszczamy żółtka w dużej misce, mikserem ucieramy z cukrem i cukrem waniliowym, aż powstanie puszysta masa. Wówczas dodajemy mleko i oliwę. Mąkę przesiewamy, mieszamy z proszkiem do pieczenia i cynamonem. Dodajemy do masy po trochę i dokładnie miksujemy. Następnie mieszamy szpatułką z posiekaną czekoladą.

Białka ubite na sztywną pianę dodajemy do masy (najpierw kilka łyżek, a po delikatnym wymieszaniu resztę). Wylewamy masę do formy keksowej wyłożonej papierem do pieczenia. Na wierzch wysypujemy jagody, część możemy delikatnie wmieszać w ciasto nożem. Całość posypujemy cukrem wymieszanym z cynamonem. Pieczemy ok 60 minut. Ciasto studzimy w formie i kroimy po wystudzeniu. Jeśli zamierzamy trzymać do następnego dnia, warto ciasto zawinąć w folię by nie wyschło. Smacznego!

Czerwiec i czereśnie

2011-06-13T09:11:00.002+02:00

To jedno z czerwcowych ciast. Mam stos przepisów na ciasta z czereśniami. Clafoutis, sernik, kruche, serowe...Ale to które zrobiłam, jest o wiele prostsze. Szybsze. Robi się samo, w dodatku składniki miesza się widelcem, szybko łączy i krótko piecze. Dla mnie to przepis podstawowy, który jest tak uniwersalny, że wykorzystuję go bardzo często, zmieniając tylko lekko skład lub dodając co rusz inne składniki.

To takie ciasto na podwieczorek. W ogrodzie. Nie ma chyba dziewczynki, która nie robiłaby sobie "kolczyków" z czereśni. Ani chłopaka, który nie lubi (nawet potajemnie) pluć pestkami.*

Szybkie ciasto z czereśniami

ok 200 g umytych i osuszonych czereśni (można dać więcej)

170 g mąki pszennej

125 ml mleka

jajko

60 g stopionego masła (można zastąpić olejem, np. ryżowym)

60 g dowolnego, ulubionego dżemu lub powideł

100 g jasnego brązowego cukru

10 g cukru waniliowego

płaska łyżeczka proszku do pieczenia

do posypania: cukier puder lub drobny cukier z wanilią

Za pomocą widelca mieszamy dokładnie mleko z jajkiem, ostudzonym masłem i dżemem. Mąkę przesiewamy, mieszamy z cukrem i cukrem waniliowym oraz proszkiem do pieczenia. Wsypujemy do mokrych składników i mieszamy widelcem. Masę wlewamy do formy (użyłam tortownicy, ważne by forma nie była duża, bo rozlane na dużej powierzchni ciasto będzie niziutkie nawet gdy urośnie) wysmarowanej masłem lub wyłożonej papierem do pieczenia. Na wierzchu układamy czereśnie. Wstawiamy do piekarnika i pieczemy ok 30 minut (patyczek wbity w ciasto powinien być suchy). Po upieczeniu wierzch posypujemy cukrem. Ciasto można jeść gdy jest jeszcze ciepłe, ale ostudzone lepiej się kroi. Smacznego!

* Nie drylowałam czereśni, bo było mi szkoda czasu. O wiele szybciej i przyjemniej jest moim zdaniem wypluwać pestki :)

Nowa energia i właściwie lato

2011-06-11T13:40:00.001+02:00

Nie jestem uczniem już od dawna. Ale mimo to czuję, że idą wakacje. Nawet jeśli nie wiążą się one z urlopem, wczasami pod palmami (to i tak nie dla mnie, wolę poznawać ludzi, architekturę, kulturę i rzecz jasna kuchnię danego miejsca niż leżeć plackiem na plaży). Nawet jeśli upalny czerwiec spędzam w mieście. Ale czuć lato. Na straganach, wśród kolorowych warzyw i owoców. Na ulicach, w barwnych zwiewnych sukienkach, ciemnych okularach. W powietrzu, jakie wpada wieczorem przez otwarte okno. W ciepłym wietrze, w nagłej burzy.

Należę do tych osób, które wolą lato od zimy. Zdarza mi się narzekać, że jest za gorąco. Ale jeśli mam wybierać między wieczorem w ogrodzie, z chłodnym imbirowym piwem i bosymi nogami, a wieczorem pod kocem z kolejną przydługą książką, to mimo, iż uwielbiam czytać wybieram ogród i bose stopy. Jeśli mam wybierać między kolejną zupą z selera, owocami z mrożonki i brakiem pomidorów, a tartą ze świeżą cukinią i młodym czosnkiem, wybieram tartę. O, właśnie taką:

To kolejna tarta z ciasta francuskiego (myślę, że uzależniłam się od niego), które teraz, w ciepłej porze, będzie u mnie dość często. Już pisałam o jego uniwersalności. Na ogół robię tarty z masą jajeczno-śmietanową. Tym razem jest lżej, ale z serem i ostrą pastą z papryki. Wyszła naprawdę pysznie i jeśli tak jak ja lubicie gdy warzywa zachowują smak i chrupkość, ta tarta także Wam będzie smakować. No i jest taka łatwa i szybka...:)

Tarta z cukinią, młodym czosnkiem i owczym serem

opakowanie gotowego ciasta francuskiego

1 dłuższa cukinia (lub 2 mniejsze)

120 g owczego sera (lub innego dowolnego, mozzarelli, koziego lub zwykłego białego)

2 łyżki dowolnej ostrej pasty paprykowej (użyłam Ajvaru)

2-3 duże ząbki młodego czosnku

pół pęczka szczypioru

sól

Cukinię dokładnie myjemy (nie obieramy!) i kroimy na plasterki grubości ok 0,5 cm. Układamy w naczyniu i solimy, dzięki temu puści wodę i nieco zmięknie. Odsączamy.

Piekarnik rozgrzewamy do 190 st. C. Ciasto francuskie umieszczamy w formie (użyłam okrągłej, obcięte ciasto przykleiłam do boków tarty. Spód smarujemy pastą paprykową. Układamy na tarcie krążki cukinii, tak by lekko nachodziły na siebie. Czosnek obieramy i kroimy w cienkie plasterki, układamy na cukinii. Na wierzch rozrzucamy odrywany po kawałku ser. Pieczemy tartę ok 20-25 minut.

Gotową tartę posypujemy posiekanym szczypiorkiem. Można podać ją dodatkowo z pastą paprykową. Smacznego!

Słodko-kwaśny

2011-06-10T09:30:00.000+02:00

Kolejna odsłona rabarbarowa. I kolejna drożdżowa. Na pocieszenie. Jestem już w domu, we Wrocławiu. Tutaj upały są bardziej męczące niż w lesie. A gdy wieczorem otwieram okno, słychać tylko samochody i tramwaje. Ciężko mi się przestawić. Nie budzą mnie ptaki (czy wspominałam Wam, że mały szpaczek skończył marnie podczas próby lotu? Za sprawą kocura).Odwiedzam "swój" warzywniak. Ucinam pogawędkę z właścicielem. Biorę rabarbar chociaż jeszcze nie wiem co z niego zrobię...Czasem tak mam.

Osobiście rabarbar jest dla mnie idealnym mężem dla drożdżówki. Na wszelki wypadek kupiłam więc także drożdże. Przydały się. Gorący wiatr pochyla drzewa za oknami. Słońce raz jest, raz się chowa. Jak Lu pod moją sukienką, gdy mieszam na patelni dżem rabarbarowy.

Dżem rabarbarowy z wanilią

1 kg rabarbaru

150 cukru wymieszanego z ziarnami z jednej laski wanilii (ja użyłam po prostu gotowego cukru z wanilią, aromatyzowanego bourbonem)

Rabarbar dokładnie myjemy, odcinamy końce (częściowo go obrałam, ale nie jest to konieczne). Kroimy na kawałki szerokości ok 1 cm. Zasypujemy cukrem i czekamy, aż puści sok. Duży rondel z grubym dnem lub patelnię rozgrzewamy i wrzucamy owoce. Jeśli soku jest mało można podlać odrobiną wody. Mieszamy i smażymy, aż owoce zmiękną i powstanie gęsty dżem. Przekładamy gorący dżem do wyparzonych słoiczków (zapełniłam dwa słoiczki po konfiturach o poj.250 g). Zamykamy i zostawiamy do wystygnięcia. Nie pasteryzowałam dżemu, bo takie dwa małe słoiczki szybko znikną;) Prawie cały jeden idzie do bułeczek:

Bułeczki zniknęły w ekspresowym tempie. Osobiście wolę je od tradycyjnych drożdżówek, są delikatne, bardzo miękkie. Kwaskowatość dżemu idealnie równoważy słodycz chrupiącej cukrowej posypki. Kiedy robiłam te bułki, na chwilę zapomniałam, że za oknem widać centrum miasta, a nie sosnowy las. Pocieszające. I pyszne.

Bułeczki z dżemem rabarbarowym

500 g mąki pszennej, przesianej
20 g świeżych drożdży (lub łyżeczka suszonych)
200 ml letniego mleka
120 g stopionego masła
100 g cukru
50 g cukru z wanilią (jeśli używamy paczuszki zwykłego cukru waniliowego, wtedy normalnego cukru dajemy 140 g)
2 jajka
dżem rabarbarowy do wypełnienia

Do letniego mleka wkruszamy drożdże, dodajemy łyżeczkę cukru i łyżkę mąki, mieszamy do rozpuszczenia drożdży, odstawiamy na kilka - kilkanaście minut do uaktywnienia. Resztę mąki i cukru mieszamy w dużej misce. Dodajemy jedno całe jajko i jedno żółtko. Dodajemy zaczyn i stopione masło. Wyrabiamy ciasto, powinno być sprężyste i gładkie, ale dość klejące. Przykryte ściereczką zostawiamy do wyrośnięcia na ok 60 minut.

Po tym czasie z ciasta formujemy małe bułeczki (wcześniej dłonie smarujemy lekko olejem, by się nie kleiło). Spłaszczamy je dłonią, nakładamy ok 2 łyżeczek dżemu i zlepiamy spód (najpierw jak pieroga, a potem brzegi do środka, ciasto jest plastyczne, nie powinno być z tym problemu). Układamy na dużej blasze w odstępach. Ulepione bułeczki smarujemy roztrzepanym pozostałym białkiem i posypujemy mieszanką cukru zwykłego i waniliowego.

Odstawiamy jeszcze do wyrośnięcia na czas rozgrzania piekarnika (do 190 st C.). Pieczemy ok 20-25 minut. Smacznego!

Zupa w groszki

2011-06-09T12:30:00.001+02:00

Będę szczera. Na wiele lat zapomniałam o świeżym zielonym groszku. Używałam mrożonego, rzadziej z puszki. Ale gdy na świecie pojawiła się Lu ożyły pewne wspomnienia. Wspomnienia z początków wakacji kiedy razem z siostrą łuskałyśmy groszek na działce babci. Jadłyśmy go prosto ze strąków i ten smak surowego groszku jest jednym z tych, które zostają w pamięci jako bliskie sercu. Teraz powróciłam do tych chwil. Kupiłam groszek w sklepie, bo od dawna już nie ma ani Babci, ani tamtej działki. Razem z Lu łuskałyśmy groszek z ogromną przyjemnością. Może to głupie, ale jest w tym coś magicznego. Niedzisiejszego...

Jestem wielką miłośniczką warzyw. Chyba nie ma takiego, którego nie lubię. Ale jako dziecko nie znosiłam zup pełnych warzyw. Wszystko wykładałam na brzegi talerza i jadłam tylko wywar. To była prawdziwa mordęga dla mojej biednej Mamy, która bezskutecznie starała się mnie namówić choćby na kawałeczek pietruszki lub selera. Za to od zawsze lubiłam surówki, wszelkie warzywne dodatki do obiadu, szpinak duszony z dużą ilością czosnku. Kiedy na szkolnej stołówce inne dzieci upychały szpinak pod kartofle, ja szłam po dokładkę. Uwielbiałam marchewkę z groszkiem. To banalne, stare jak świat połączenie lubię do dziś. Dziś lubię też zupy pełne warzyw. Jak ta, którą dziś proponuję. Prosta, szybka i przywołująca wspomnienia:)

Zupa z młodą marchewką, groszkiem i kalarepką

500 g zielonego groszku w strąkach

3-4 młode marchewki

1 młoda kalarepka

kilka młodych ziemniaków (tyle i zmieścimy w garści)

1/2 młodego selera + kilka łodyżek

ok 2 l bulionu (ja gotowałam odpowiednio słony wywar z kurczaka)

Groszek łuskamy i płuczemy. Marchewkę i ziemniaki szorujemy pod bieżącą wodą, kroimy w kostkę lub talarki. Kalarepkę i seler obieramy, kroimy w kostkę, umyte łodyżki selera drobno siekamy.

Zagotowujemy wywar (jeśli mamy wegetariański dodajemy łyżkę oliwy z oliwek lub masła), wrzucamy wszystkie warzywa poza groszkiem. Gotujemy na małym ogniu ok 10 minut, dorzucamy groszek i posiekane łodyżki selera (można dorzucić kilka liści dla mocniejszego smaku), gotujemy jeszcze kilka minut, aż groszek zmięknie. Gotową zupę można doprawić wg gustu pieprzem i posiekaną zieleniną (użyłam z braku świeżej zieleniny suszony szczypiorek z czosnkiem).

Zupę można zmiksować, ale ja bardzo lubię rozgryzać groszek;) Smacznego!

Wiosenny "bigos" dla jaroszy

2011-06-03T15:28:00.001+02:00

Uwielbiam młodą kapustę. W zupie, w "bigosie", ale najbardziej w prostej surówce z koperkiem. Najlepiej gdy koperek jest z własnego ogródka. Moja mama bardzo często robi młodą kapustę, duszoną z odrobiną masła i dodatkami. Takki lekki, wiosenny bigos. Ja właśnie taki Wam proponuję. Prosty. Bezmięsny. Pysznie komponujący się z młodymi ziemniakami, albo nawet z kromką świeżego, wiejskiego chleba...

Wiosenny "bigos" z młodej kapusty

Składniki:

główka młodej kapusty
duży pomidor (świeży lub pół puszki pomidorów w zalewie, można zastąpić niepełną szklanką przecieru)
pęczek koperku
pęczek szczypiorku z dymką (lub mała cebula)
kilka ząbków młodego czosnku (4-5)
pełna łyżka masła (także klarowanego)
2 listki laurowe + 4 ziarenka ziela angielskiego (nie dałam)
łyżeczka słodkiej papryki w proszku (można zastąpić ostrą jeśli wolimy)
pół łyżeczki cukru
sól i świeżo mielony pieprz

Kapustę myjemy i siekamy. Masło rozgrzewamy w garnku. Czosnek obieramy, połowę niedbale siekamy, dodajemy do masła razem z posiekaną dymką, papryką, liściem laurowym i zielem ang. Chwilę podsmażamy, dodajemy kapustę. Solimy, mieszamy, aż puści wodę. Wkrajamy umytego pomidora. Przykrywamy i dusimy na malutkim ogniu, co jakiś czas mieszając, by kapusta się nie przypaliła. Gdy będzie miękka dodajemy odrobinę cukru do smaku, pieprz i jeśli trzeba jeszcze soli.

Zdejmujemy z ognia (Moja mama zagęszcza kapustę jeszcze zasmażką, ale ja lubię gdy jest nieco wodnista i w tym soku można maczać chleb;)). Opłukane koperek i szczypior siekamy drobno, pozostały czosnek ścieramy. Dodajemy wszystko do kapusty, mieszamy i przykrywamy na chwilę garnek. Podajemy z czym lubimy, młodymi ziemniaczkami, kaszą lub pieczywem. Smacznego!

Tu, gdzie jestem...

2011-05-31T17:31:00.000+02:00

Tu, gdzie jestem, jest cicho. Pozostał mi jakiś tydzień tej ciszy. Staram się korzystać z każdego dnia. Ze słońca, które tutaj, między gałęziami, nie dusi i nie męczy tak jak w mieście. Z wiatru, który przynosi zapach lasu, ziemi, rozgrzanych liści. I porusza kolorowym wiatraczkiem na podwórku. I chociaż przy dzieciach trudno o chwilę z książką na hamaku, to odpręża mnie patrzenie na wszechobecną zieleń.

Nie wymyślam ostatnio w kuchni nic nowego. Biorę to co daje wiosna i jakbym bała się naruszyć doskonałość. Kalafiora, młodej kapusty, młodych ziemniaków, które jemy najprościej jak się da. Z masłem, koperkiem. Z tartą bułką. Truskawki ze śmietaną. A przyprawy najchętniej ograniczam do minimum. Żeby się nacieszyć smakiem. Żeby żyć jak najprościej. Zanim wrócę do zgiełku miasta.

Dlatego wybaczcie mi mało wyszukane przepisy (szczerze mówiąc planowałam wiosenne szaleństwa). Ale las i ta cisza nie nastrajają do szaleństw. W zamian zapraszam Was do siebie na kilku obrazkach.

Krajowe, malutkie i słodkie:)

2011-05-29T17:35:00.000+02:00

Lubicie być zaskakiwani? Kiedy wysyłacie bliskich po zakupy i przynoszą coś nadprogramowego? Jak mój tato, który dzisiaj przyniósł niemałą ilość krajowych malutkich truskawek. Wszyscy mieli ochotę na banał w postaci truskawek ze śmietaną i cukrem. Czasem najprostsze bywa najlepsze. Ku memu zdziwieniu Lu nie rusza truskawek. Ugryzła kawałek, zaraz wypluła i wróciła do swoich zajęć kompletnie wymazując ten incydent z pamięci.

Ale ja wiem, że Lu jak mało kto lubi kaszę. I lubi puddingi. Niestety w pobliskim wiejskim sklepie qinoa jest nie do osiągnięcia. Mam jęczmienną, drobną. Większość kasz po ugotowaniu w mleku nabiera orzechowego smaku, a on świetnie komponuje się z owocami. Szybki i pyszny pudding. Truskawki i ocet. Truskawki i śmietana. Truskawki i ciasto. Truskawki saute. Kocham truskawki, w każdej postaci;)

Pudding jęczmienny z truskawkami w occie balsamicznym

Składniki:

szklanka truskawek
2 łyżki cukru, białego lub brązowego (może być też miód)
łyżka octu balsamicznego
pół szklanki drobnej kaszy jęczmiennej
szklanka mleka
2 łyżeczki cukru
2 łyżki śmietany (18% lub więcej)

Truskawki myjemy, usuwamy szypułki, kroimy na połówki (większe na ćwiartki), zasypujemy cukrem lub miodem, skrapiamy octem. Mieszamy delikatnie, najlepiej potrząsając miseczką. Odstawiamy na kilkanaście minut.

Mleko mieszamy z 2 łyżeczkami cukru, zalewamy nim kaszę w garnuszku i gotujemy na małym ogniu, często mieszając, aż zgęstnieje i kaszka będzie miękka. Gotową odstawiamy by przestygła. Truskawki przekładamy do szklaneczek (wychodzą dwie), razem z sokiem jaki się wytworzył. Na owocach układamy kaszę. Wierzch smarujemy śmietaną. Gotowe puddingi najlepiej schłodzić w lodówce. Smacznego!

Zupa lekko retro

2011-05-27T12:00:00.001+02:00

Miała być wczoraj. Ale wczoraj miałam wycieczkę do Łodzi, siedzenie w dusznym samochodzie, w korkach. Załatwianie spraw, które wymagają wypełnienia więcej papierków niż to konieczne. A potem powrót w jeszcze większych korkach. Miałam czas by przyjrzeć się temu miastu. Łódź zawsze wydaje mi się niesamowicie smutna. Monochromatyczna. Nawet w słoneczne dni jest odrobinę szara. Jakby zakurzona. Brakuje mi kogoś, kto pokazałby mi jej inne oblicza.

Być może jest tak niepozorna, jak oldschoolowa zupa szczawiowa. Nazywana w naszym domu jajkową, przez moją siostrą, gdy była jeszcze małą dziewczynką. Jajkowa należała do jej ulubionych zup. Ja nie przepadałam za nią. Może dlatego, że drażniła mnie łykowatość słoikowej miazgi szczawiowej? Nigdy nie zrobię zupy szczawiowej ze słoika. Natomiast taką ze świeżych liści mogłabym jeść na okrągło.

Składniki:

pęczek świeżego szczawiu
pęczek młodej włoszczyzny (marchew, pietruszka, seler, por)
2-3 ząbki młodego czosnku
łyżka masła
1,5 l wody lub bulionu
kilka łyżek śmietany
sól i pieprz
do podania jajka i koperek lub szczypiorek

Warzywa myjemy, obieramy, drobno kroimy lub ścieramy na tarce. Szczaw dokładnie płuczemy i siekamy. Czosnek rozcieramy z odrobiną soli. W garnku rozgrzewamy masło, wrzucamy szczaw i czosnek i podsmażamy kilka minut, dodajemy resztę warzy, podsmażamy jeszcze kilka minut i zalewamy wodą lub bulionem (jeśli wodą, doprawiamy porządnie solą i pieprzem). Gdy warzywa zmiękną zupa jest gotowa. Odlewamy chochelką porcję zupy, leciutko studzimy i mieszamy ze śmietaną. Dodajemy znów do zupy i zabielamy. Podajemy z jajkiem (u mnie zawsze na miękko lub półtwardo) i ulubioną zieleniną. Ja lubię ją jeszcze doprawić na talerzu świeżo mielonym pieprzem. Smacznego!

Żaba w niebie, szpak na drzewie

2011-05-25T15:07:00.000+02:00

Wyjątkowo przyjemny maj. Chociaż pogoda w kratkę, przeważają słoneczne dni. Czasem wieczorem zrywa się nagle wiatr i zwiastuje burzę. A ona nadchodzi albo nie. Czasem tylko krąży gdzieś wokół. Słychać ją i czuć. Wiatr porusza listki na drzewach i rysuje na wodzie zmarszczki. A potem jeszcze na chwilę znów wychodzi słońce. Kot wygrzewa się na dachu. Maleńki szpaczek krzyczy za mamą coraz śmielej wychylając się z domku na drzewie.

Jemy proste rzeczy. Jak ziemniaki w mundurkach. Zupy z młodych warzyw (na jutro mam dla Was szczawiową). Grillujemy, pijemy wino. Dzieci są cały dzień na dworze (niebawem trzeba będzie wrócić do wrocławskich bloków). Nie przeszkadzają im komary, mają tyle ważnych rzeczy do zrobienia. Rysunki kredą, albo patykiem na ziemi. Obserwują owady, gotują zupę z piasku, trawy i mleczy. Słuchają żab. Wcinają ogórkową z pianką*.

*pianka w zupie ogórkowej to puree ziemniaczane, bardzo delikatne;) Do jutra!
.

zwykły kompot...z niespodzianką

2011-05-21T17:31:00.000+02:00

Rabarbarowy. Szybki, kwaskowaty i orzeźwiający. Z limonką i... kuminem. Efekt eksperymentu, który mi bardzo przypadł do gustu (dzieciakom też), dlatego Wam także polecam. Dziś krótko i szybko, pogoda jest boska (przeplatanka palącego słońca i wietrznych burz), więc biegam z aparatem, robię zdjęcia chmurom, żabom i maleńkim szpaczkom, które niedawno wykluły się w domku na naszym drzewie. Do potem!

Kompot z rabarbaru z limonką i kuminem
Składniki:

1kg rabarbaru
2 l wody
3-4 płaskie łyżki cukru (lub wg gustu)
łyżeczka nasion kuminu
sok z 1 limonki oraz skórki (nie muszą być otarte)

Rabarbar myjemy, kroimy, zalewamy wodą i wstawiamy na nieduży ogień. Słodzimy i dodajemy kumin i skórki z limonki. Gotujemy ok 20 minut. Przecedzamy na gęstym sitku. Po schłodzeniu dodajemy sok z limonki. Polecam!

Kruche? Z owocami!

2011-05-18T11:51:00.001+02:00

Dopóki jest maj, nie będę miała dość rabarbaru. Choć prawdziwie słodkie polskie truskawki będą pewnie w czerwcu, warto już się na nie skusić. By połączyć jedne z drugim. Zrobić słodkie ciasto z kwaskowatym "wkładem". Pół ciasta dostało się kotom, bo zapomniałam zabrać je ze stołu przed domem. Dobre i pół. Naprawdę dobre. Trzeba tylko pamiętać o kilku szczegółach by uniknąć zakalca. Do dzieła!

Kruche z rabarbarem i truskawkami

Składniki:

500 g mąki pszennej
3 żółtka
110 g cukru + 2 płaskie łyżki
150 g zimnego masła
mały kubeczek jogurtu (może być naturalny, ja użyłam waniliowego)
2 łodygi rabarbaru (jeśli są grube, obrać)
2 garści truskawek
1/3 szklanki płatków migdałowych lub migdałów pokrojonych w słupki

Owoce umyć, osuszyć. rabarbar pokroić na paseczki, większe truskawki można przepołowić. Owoce wymieszać w misce, zasypać 2 łyżkami cukru by puściły część soku.

Mąkę wymieszać z cukrem i pokrojonym zimnym masłem, mieszać nożem, na końcu wyrobić szybko okruchy, wlać żółtka i jogurt, szybko zagnieść ciasto (może być lekko klejące). Przykryć folią i schować do lodówki na min. 30 minut.

Tortownicę wysmarować masłem. Piekarnik rozgrzać do 190 st. C. Schłodzone ciasto podzielić na dwie części (mniejsza powinna być ok 1/4 całości). Większą część rozwałkować na okrągło na podsypanej mąką stolnicy, wyłożyć dno i boki formy (do połowy wysokości). Ponakłuwać widelcem i podpiekać ok 25-30 minut. Owoce oddzielić od soku, wyłożyć na nieco ostygnięty spód. Resztę ciasta odrywać i przykryć kawałeczkami owoce. Wolne miejsca zasypać migdałami. Ponownie włożyć ciasto do piekarnika i dopiekać ok 30 minut (aż przyrumieni się wierzch). Po upieczeniu ostudzić. Smacznego!

prosto, prościej, jeszcze prościej

2011-05-17T11:59:00.000+02:00

Wciąż jeszcze mało osób je szparagi w naszym kraju. I choć mamy wiele szparagowych upraw, większość idzie na eksport. Dlaczego boimy się szparagów? Nie wiemy jak je przyrządzać? Nie potrafimy wybrać świeżych, jędrnych sztuk? Na Durszlaku znalazłam akcję Sezon na szparagi. Wiem, że było ich więcej. Cieszy mnie to. Bo szparagi są pyszne. A ich przyrządzanie? Nic prostszego. Ja mam pewnie przyzwyczajenia i czasem trudno z nich rezygnuję. Podobnie jak bób, jem szparagi ugotowane w słonej wodzie z masłem. Ale jeśli kilka zostanie można zrobić szybką tartę [przyznaję, nie zdarzyło mi się jeszcze robić tarty, która nie była szybka;)].

Jeśli zaglądacie do mnie, to wiecie, że ubóstwiam gotowe ciasto francuskie. Tak jest i tym razem. Nie da się prościej. I szybciej. Smacznego!

Tarta z pomidorem, szparagami i octem bazyliowym
Składniki:

opakowanie ciasta francuskiego
mały kubek jogurtu naturalnego
2 jajka
kilkanaście zielonych szparagów (podgotowanych wcześniej al dente w wodzie lub na parze)
pomidor
2 łyżeczki octu balsamicznego aromatyzowanego bazylią (można użyć zwykłego wymieszanego z posiekaną bazylią, świeżą lub suszoną)
2 łyżki tartego Parmezanu(można go pominąć, wtedy polecam zamiast jogurtu śmietanę)
sól i pieprz

Jajka roztrzepujemy w miseczce z jogurtem, solą i pieprzem. Pomidora kroimy w plastry. Ciasto francuskie rozkładamy na blasze, brzegi zawijamy do środka (ja podzieliłam ciasto na trzy mniejsze tarty). Na spód wylewamy jajka z jogurtem, układamy plastry pomidora i szparagi. Wierzch skrapiamy octem i posypujemy odrobiną sera. Pieczemy ok 25 minut. Tarta smakuje również na zimno.

Przepis dołączam do akcji Sezon na szparagi

drożdżówki i konwalie

2011-05-15T12:04:00.001+02:00

W dniu, w którym przywiozłam z targu rabarbar zakwitły konwalie. Umówiłam się z nimi dzisiaj na zdjęcia, ale pogoda popsuła nam plany. Od rana leje jak z cebra. Do porannej herbaty została jedna drożdżówka. Do podziału na dwie pary małych rączek (w końcu pomagały mi je robić). I dla mnie kawałeczek. Z odrobinką kwaśnego rabarbaru. Niech za oknem konwalie mokną. My zrobimy przedstawienie. Albo kolejną porcję bułeczek...

Drożdżówki z miodowym rabarbarem i kruszonką*

Składniki:

ok 600 g rabarbaru
3 łyżki miodu

500 g mąki (użyłam trochę więcej)
50 g drożdży
3/4 szklanki mleka
2/3 szklanki cukru
3 jajka
70 g masła (stopionego)

kruszonka:

50 g mąki
50 g mielonych migdałów
50 g zimnego masła
50 g cukru

dodatkowo: rozmącone jajko do smarowania

Rabarbar obrać, pokroić w kostkę, wrzucić na patelnię lub do rondla o grubym dnie. Wlać łyżkę wody i miód, podsmażać, aż woda odparuje, ale nie za długo, by rabarbar się nie rozpadł. Odstawić do wystygnięcia.

Podgrzać mleko, rozpuścić w nim drożdże z łyżką cukru, przykryć i odstawić by "ruszyły". Jajka roztrzepujemy z cukrem, dodajemy stopione masło i drożdże z mlekiem. Do masy wsypujemy mąkę i wyrabiamy ciasto (można użyć trochę więcej mąki, ale ciasto powinno być lekko luźne). Przykrywamy i odstawiamy do wyrośnięcia (mi na słonku rosło pół godziny).

Piekarnik rozgrzewamy do 180 st. C.
Z wyrośniętego ciasta formujemy drożdżówki (ręce warto obsypać mąką). Układamy je w odstępach na dużej blasze wysypanej mąką. Spodem szklanki zanurzonej w mące robimy w każdej bułce wgłębienia, w które nakładamy rabarbar z odrobiną syropu jaki powstał przy smażeniu. Boki bułeczek smarujemy rozmąconym jajem.

Ze składników na kruszonkę zagniatamy szybko okruszki i posypujemy nimi bułeczki. Pieczemy 25 minut. Smacznego!

* Moi drodzy, to ważne!

Przepis na ciasto drożdżowe znalazłam jakiś czas temu na którymś blogu, przepisałam do swojego przepiśnika i na śmierć zapomniałam gdzie go znalazłam. Jeśli więc wiecie kto jest autorem powyższego przepisu na ciasto drożdżowe, jak najszybciej mnie poinformujcie, abym mogła wpisać źródło! Z góry dziękuję Wam za pomoc.

Best comfort food ever czyli nieśmiertelny rosół

2011-05-12T18:30:00.000+02:00

Kiedy jest mi smutno, jem rosół. Kiedy jestem chora i zmęczona, jem rosół. Kiedy chcę zrobić coś co zawsze wychodzi dobre, robię rosół. Nie pamiętam żadnej rodzinnej imprezy bez rosołu. Każdy jest inny. Nawet gdy sama go robię, za każdym razem wychodzi inaczej. Zimą dodaję opaloną cebulę. Wiosną robię go z młodych warzyw i podaję z jajecznym makaronem. Jeśli lubicie rosół, tak jak ja, przyznacie, że jest coś pocieszającego w okach pływających na powierzchni, prawda? Są domy, w których nie ma niedziel bez rosołu. Tak jest u mojej mamy. Ja nie robię go tak często. Żeby się nie znudził...

Młode warzywa kupiłam ze względu na dzieci. Lekki rosołek z lubczykiem z własnego ogródka. Lubią go tak, jak ja. Wcinają, aż im się uszy trzęsą. Nie gardzą nawet natką. Wyjadają marchewkę. Jedzą szybko, by móc wrócić do zabawy na dworze. Pola nauczyła się mówić kółko. Chwalę maluchy, bo są dziś wyjątkowo grzeczne.

-Ciooociu...dziękuję z całego serca

Pytam, za co.

-Za ten dzień...

Rosół z młodych warzyw z lubczykiem

Składniki:

ćwiartka kurczaka (najlepiej ekologicznego) lub golonka indycza
pęczek młodej włoszczyzny, bez kapusty
2 gałązki lubczyku
4 ziarenka ziela angielskiego
sól (wg gustu)
świeżo mielony pieprz (j.w.)
makaron jajeczny

Mięso dokładnie myjemy, zalewamy zimną wodą i wstawiamy na ogień. Gdy się zagotuje, zbieramy szumowinę (dokładnie!) i zmniejszamy ogień. Marchewki, pietruszki i seler myjemy pod bieżącą wodą, oskrobujemy delikatnie i wrzucamy do zupy. Płuczemy pora, po kilka gałązek naci selera i pietruszki (jedną zostawiamy do posypania) i lubczyk. Dodajemy do zupy, wrzucamy ziele angielskie, solimy i gotujemy na małym ogniu ok 45-50 min. Doprawiamy pieprzem i jeśli jeszcze trzeba solą. Podajemy z makaronem i posiekaną natką pietruszki. Smacznego!

Spacer, staw, łąka i tydzień do szczawiu

2011-05-08T20:58:00.000+02:00

Kilka obrazków ze spaceru (nie moim aparatem, więc takie nie tego;)) Byliśmy szukać szczawiu, ale jest jeszcze maleńki, za tydzień będzie idealny, wtedy zaproszę na zupę. Przedtem jednak kilka zdjęć i niebawem pewnie jakiś przepis. Pozdrawiam!